Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Προσπαθούμε να διατηρούμε το ύφος και την ορθογραφία του πρωτότυπου.
Χριστούγεννα Σε άρθρο του στην εφημερίδα «Εύρυτος» (Νοέμ. 2006), ο Πρωτοπρ. Ιωάννης Λιάπης έγραψε μεταξύ άλλων:
«(…) Δεν είναι ψεύτικα [τα Χριστούγεννα], αλλά τα ζούμε ψεύτικα. Όπως φτιάχνουμε ψεύτικες φάτνες, έτσι η ψυχή μας είναι δήθεν φάτνη, όπου αναπαύεται η πίστις σ' Αυτόν. Όπως στήνουμε ψεύτικα χριστουγεννιάτικα δένδρα, έτσι ψέματα είναι, πως έχει ριζώσει μέσα μας το δένδρο της πίστεως στο σαρκωμένο Θεό. Ψεύτικα τα παιχνίδια στα χριστουγεννιάτικα δένδρα. Ψεύτικα παίζουμε το ρόλο του χριστιανού στη μεγάλη της πίστεως γιορτή.
Φαντασθείτε πεινασμένο, να βλέπει ψωμί, αλλά πίσω από βιτρίνα. Καλή η βιτρίνα, αλλά κρύβει το ψωμί. Η χριστουγεννιάτικη βιτρίνα μάς κρύβει τον άρτο της ζωής, τον Χριστό μας.
Φαντασθείτε τους βοσκούς να στέκονται στην είσοδο του σπηλαίου και να μη προχωρούν να θαυμάσουν το θείο βρέφος. Αυτό κάνουμε εμείς. Θαυμάζουμε τα εξωτερικά στοιχεία των Χριστουγέννων, δεν προχωρούμε στο βάθος του σπηλαίου, όπου το μυστήριο των μυστηρίων, όπου ο σαρκωμένος Θεός. (...).
Για να δούμε αυτό το μοναδικό θαύμα χρειάζεται ν' ακολουθήσουμε τον ουράνιο αποδείκτη.
Είπε ο άγγελος: «Ευρήσετε βρέφος εσπαργανωμένον, κείμενον εν τη φάτνη». Χρειάζεται ο φακός της πίστεως. Πώς να δούμε τον καθαρό αν δεν καθαρισθούμε; Πώς να φωτισθεί το μάτι της ψυχής, αν δεν καθαρίσουμε την ψυχή; Ψάλλουμε σ' ένα τροπάριο των ημερών αυτών, «ρύπον πάντα εμπαθή απωσάμενοι επαξίως της παρουσίας του Χριστού γνώμην αναλάβωμεν έμφρονα».
Εορτή αγάπης τα Χριστούγεννα. Ο Θεός επιστρατεύθηκε στον πόλεμο της αγάπης κατά του μίσους, του φωτός κατά του σκότους. Ο Χριστός είναι ο μεγάλος σεισμός της Αγάπης. Έσεισε. Και όπως όταν γίνεται σεισμός, πέφτουν παλαιά σπίτια, έτσι έπεσαν από το σεισμό της σαρκωμένης του παρουσίας τα αρχαία είδωλα. Οι «θεοί» της γης πεθαίνουν. Θριαμβεύει ο Χριστός, το θείο βρέφος.
Άραγε ο σεισμογράφος του ουρανού, θα καταγράψει σεισμό και στη δική μας καρδιά, όπου πολλά είδωλα συνωστίζονται και απαιτούν λατρεία; Μάς συγκλονίζει το πρόσωπο του Χριστού; Αν ναι αυτός θα είναι ο «πρωτότοκος» της καρδιάς μας, η πρώτη μας αγάπη. Και η καρδιά μας γι' Αυτόν θα είναι η ταπεινή φάτνη, όπου θ' αναπαύεται «ο εν αγίοις αναπαυόμενος».
Ωραία τα λέει ο π. Λιάπης! Τι είδους Χριστιανοί είναι οι Έλληνες και οι εορτές τους; Ο Θεός να κάνει έλεος!
Προδιαγραφές μητέρας... Από την εφημερίδα «Athens Child», 3/2007 και άρθρο τnς κ. Μ. Κοκκίνου, αντιγράφουμε:
«Για να μιλήσουμε με όρους της εποχής μας, τεχνολογικούς δηλαδή, κάθε μηχάνημα για να εκτελέσει κάποια εργασία πρέπει να καλύπτει ορισμένες προδιαγραφές. Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τα μηχανήματα αλλά και για τους ανθρώπους που εργάζονται σαν μηχανήματα. Καλά καταλάβατε. Μιλάω για τις μητέρες. Στις γυναίκες, ωστόσο, ισχύει το αντίστροφο. Αντί να αποκτήσετε πρώτα τις προδιαγραφές και μετά να εκτελέσετε την εργασία, πρώτα εκτελείτε την εργασία και μετά αποκτάτε τις προδιαγραφές. Όσον αφορά το αποτέλεσμα, την ανατροφή των παιδιών δηλαδή, τι να σας πω τώρα. Να αναθρέψετε ξανά το παιδί σας αφού θα έχετε αποκτήσει πείρα δεν γίνεται. Μάλλον γι’ αυτό το λόγο μας έπλασε ο Θεός ικανές να κάνουμε πολλά παιδιά. Δοκιμή στη δοκιμή, προσπάθεια στην προσπάθεια, κάποιο θα βγει σωστό. Τώρα κι εγώ δεν διαθέτω κάποια επιστημονική κατάρτιση επί του συγκεκριμένου γνωστικού αντικειμένου, αλλά, έχοντας αναθρέψει δυο παιδιά και έχοντας παρακολουθήσει την αδελφή μου που έχει αναθρέψει άλλα δυο, την κουνιάδα μου που έχει αναθρέψει τρία και την φίλη μου την Ειρήνη που έχει αναθρέψει τέσσερα, νομίζω ότι δικαιούμαι να ισχυριστώ πως έχω μια ιδέα από τις απαιτούμενες προδιαγραφές. (…)
Βέβαια δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Με βάση το μητρικό ένστικτο και τις σοφές οδηγίες που δίνει ο λόγος του Θεού, χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι μεγάλωσαν και επιβίωσαν όχι πολύ χειρότερα από όσο έχει καταφέρει η πολιτισμένη μας εποχή με τις "σχολές γονέων"... Μάλλον εκείνο που λείπει είναι η αγάπη. |
«Στέψη» ο θάνατος ; Σε κείμενο νεκρολογίας διαβάσαμε τις ακόλουθες φράσεις:
«Ποιος σκέφτεται άραγε το θάνατο σαν στέψη του θαύματος της ζωής;»
«Όλα δείχνουν πως ο τρόπος που πεθαίνουμε είναι ανάλογος του τρόπου που ζήσαμε.»
Όσο ωραίες κι αν ακούγονται τούτες οι δύο φράσεις, πολύ απέχουν από την αλήθεια και τη βιβλική διδαχή.
1. Όσον αφορά την πρώτη φράση, ο θάνατος δεν είναι “στέψη” αλλά ΕΧΘΡΟΣ του θαύματος της ζωής. Ο θάνατος είναι ο μισθός της αμαρτίας. Η νίκη του Χριστού επί του θανάτου στο σταυρό, δεν έγινε για να αναβαθμιστεί ο εχθρός μας σε “στέψη”, αλλά για να ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ παντοτινά, στη λίμνη του πυρός. «ΕΣΧΑΤΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ», έχει να πει ο λόγος του Θεού (Α~ Κορ. 15/ιε/26).
2. Όσον αφορά τη δεύτερη φράση, σε πλείστες περιπτώσεις άνθρωποι που έζησαν καταπληκτική χριστιανική ζωή, υποφέρουν στο κρεβάτι του πόνου ή γίνονται θύματα φοβερών δυστυχημάτων, χωρίς η "διαγωγή" τους να αποτελεί αιτία καλύτερης "μεταχείρισης". Η μόνη διαφορά είναι στον τρόπο που ο πιστός αποδέχεται το θάνατο, φωτισμένος με την ελπίδα της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ.
Ο άνθρωπος δεν πρόκειται να εξοικειωθεί ποτέ με τον θάνατο – ας λένε παχιά λόγια οι ονειροπαρμένοι “έξω από τον χορό”. Οι δίκαιοι συμμετέχουν σε όλες τις δυσάρεστες όψεις αυτής της ζωής, αποδεικνύοντας με την υπομονή τους την πίστη τους. |
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ