Πίνακας περιεχομένων παρόντος τεύχους
Μέγα ηθικό ατόπημα
Τα ψ.... τα λόγια
τα μεγάλα
Ανταπόκριση από τη Μακεδονία
Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύθηκε στις 11-2-2006 στο ημερολόγιο «ΛΟΓΙΑ ΖΩΗΣ», και όσα γράφει είναι σωστά. Ο λόγος όμως που το αναδημοσιεύουμε εδώ δεν είναι η ορθότητα του κειμένου αλλά η κάκιστη εφαρμογή του.
Η τούρτα που δεν έφαγε κανείς!Ήταν δυο αδερφάκια, αγοράκια. Μια μέρα έμειναν μόνα στο σπίτι, γιατί η μαμά είχε μια εξωτερική δουλειά. «Θα διαβάσετε τα μαθήματά σας, κι όταν τελειώσετε, σας έχω φτιάξει μια μικρή τούρτα στο ψυγείο, θα τη βγάλετε, θα την κόψετε και θα κεραστείτε. Ήσυχα και όμορφα. Μετά να παίξετε.» Πράγματι, διάβασαν τα μαθήματά τους και όλο λαχτάρα έβγαλαν την τούρτα. «Εγώ θα την κόψω», είπε ο πιο μικρός. «Τι λες; Φυσικά εγώ θα την κόψω, που ξέρω κι από μοιρασιά», είπε ο μεγάλος. Με τα εγώ κι εγώ, πέρασε κανένα δεκάλεπτο, και στο μεταξύ άναψαν τα πνεύματα Άρχισε να σπρώχνει ο ένας τον άλλον. Ευτυχώς το μαχαίρι ήταν στο τραπέζι και όχι στα χέρια τους.
Κάποια στιγμή άρπαξε την τούρτα ο μεγάλος να την κόψει στον πάγκο με την ησυχία του. Θύμωσε ο μικρός, όρμησε να την πάρει... και η τούρτα βρέθηκε στο πάτωμα, ένας σωρός από σαντιγί, τρούφα και κερασάκια. Το περιστατικό χαράχτηκε μέσα τους. Τούρτα δεν έφαγε κανείς, χώρια η στενοχώρια, χώρια η λάντζα, χώρια η τιμωρία της μαμάς! Χρόνια μετά, ο ένας από τους δύο γνώρισε τον Ιησού Χριστό προσωπικά και διηγιόταν την ιστορία στο πνευματικό της πλαίσιο.
Ο εγωισμός φέρνει την καταστροφή, μας στερεί βάναυσα αυτά που θα απολαμβάναμε. Ο εγωισμός δηλητηριάζει τις σχέσεις, αφήνοντας τη στυφή γεύση της δήθεν επικράτησης. Αυτά είναι πάνω-κάτω γνωστά. Στη λύση πρέπει να επιμείνουμε. Να αρνηθούμε τον εαυτό μας, να πεθάνει ο εγωισμός και η διεκδίκηση μέσα μας και στη θέση τους να έρθει ο χαρακτήρας του Χριστού. Τότε, ακόμη κι απ’ τη γωνιά, παραγκωνισμένοι, θα έχουμε χαρά, θα απολαμβάνουμε τα αγαθά του Θεού στη ζωή μας.
Σύμφωνα με πληροφορίες που έφτασαν στα γραφεία του περιοδικού, ο ίδιος άνθρωπος που έγραψε αυτά τα λόγια, ταξίδεψε από την Αθήνα στην Πτολεμαΐδα στις 21-1-2006 όπου –με συνοδεία δικηγόρου παρακαλώ– κλείδωσε την πόρτα της Ελεύθερης Ευαγγελικής Εκκλησίας της πόλης και απαγόρευσε την είσοδο και τη λειτουργία της μέχρι καιρού...
Αιτία, πρώτιστα και κύρια η επιμονή του παλαιού “προϊστάμενου” για το κουμάντο της εν λόγω εκκλησίας, δηλαδή ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΜΑ της τούρτας – για να χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμα του ημερολογίου.
Αφετέρου η ασχετοσύνη και η ανικανότητα μιας “ηγεσίας” που αυθαίρετα, χωρίς κανένα καταστατικό δικαίωμα και παραβιάζοντας όλες τις περί του αντιθέτου ΑΡΧΕΣ των Ελεύθερων Ευαγγελικών Εκκλησιών, αποτόλμησε να ΒΑΛΕΙ ΠΟΔΙ και να επιβάλλει το θέλημά της σε ξένα χωράφια[*] αποφασίζοντας να διατάξει σε μια εκκλησία που, σύμφωνα με την ιστορία και διδασκαλία των Ελευθέρων Ευαγγελικών Εκκλησιών, είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ, ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΗ και ΑΥΤΟΝΟΜΗ, πότε και πώς θα λειτουργεί και με ποιον επικεφαλής της.
[*] Είναι αλήθεια ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του κτιρίου της εν λόγω εκκλησίας, όπως δυστυχώς συμβαίνει με πολλά ακόμη κτίρια της εν λόγω ομάδας εκκλησιών, τα οποία –αν και πληρώθηκαν κυρίως από τα μέλη τους–, έντεχνα έχουν περιέλθει σε κάποιο σωματείο της Αθήνας, το οποίο καταχρηστικά τώρα εκδιώκει τους αληθινούς ιδιοκτήτες...
Διά του λόγου το αληθές, αντιγράφουμε από τη βιογραφία του Κ. Μεταλληνού:
«... η επί μέρους Εκκλησία είναι μιά αυτόνομη και αυτοτελής μονάδα που διατηρεί απ’ ευθείας πνευματικό σύνδεσμο με τον επουράνιον Κύριό της. Είναι μια αυτοκυβέρνητη πνευματική οικογένεια η οποία αντιμετωπίζει τα ειδικά προβλήματά της η ιδία, κι αποφασίζει η ιδία ζητώντας με προσευχή την οδηγία και την ενότητα του Αγίου Πνεύματος.»
[Γ. Ζερβόπουλου, «Έπεσε ο Δυνατός», Αθήνα 1970, σελ. 141. Υπογραμμίσεις του «Τ».
Αν και κατά πόσον οι δράστες τέτοιων ενεργειών διατηρούν ακόμη οποιαδήποτε εκτίμηση για τον Κ. Μεταλληνό, και την πρακτική του διδαχή, είναι απορίας άξιο. Μάλλον καπηλεύονται το όνομα και την ιστορία του, για να ικανοποιήσουν τη φιλοδοξία τους..
Είναι ωραίο να γράφει και να λέει κάποιος μεγάλα λόγια, αλλά είναι πολύ κακό όταν ο ίδιος και το σινάφι του ζώντας μέσα σε πνευματικό σκοτάδι επιβάλλουν αναγκαστικούς νόμους ως άλλη δικτατορία και εξασκούν εξουσία που ανέλαβαν και διαχειρίζονται χωρίς ηθικό και βιβλικό έρεισμα.
Και ενώ οι πρωταγωνιστές της παραπάνω –νομότυπης ίσως, πλην ανήθικης– ενέργειας, τολμούν να διδάσκουν στους άλλους ότι «Ο εγωισμός φέρνει την καταστροφή, μας στερεί βάναυσα αυτά που θα απολαμβάναμε. Ο εγωισμός δηλητηριάζει τις σχέσεις, αφήνοντας τη στυφή γεύση της δήθεν επικράτησης», οι ίδιοι αποφάσισαν: –Αν δεν αναγνωρίζετε τον άνθρωπό μας και τις διδαχές που εμείς επιβάλλουμε, τότε κλειδώνουμε την εκκλησία και σας αφήνουμε απ’ έξω!!!
[Ανήρ Μακεδών]
Το σχόλιο του «Τ»
Δεν είναι το πρώτο κακό που έχει κάνει η εν λόγω ηγετική ομάδα –ήδη σχεδόν έχουν διαλύσει αρκετές εκκλησίες της “Κοινωνίας” στην Αττική και όχι μόνο–, όμως το να φτάσουν και να κλειδώσουν έναν ευκτήριο οίκο και να πετάξουν έξω το εκκλησίασμά του, αυτό δεν έχει ξανακουστεί και ίσως αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία(!!!).
Την ίδια ώρα που Καθολικοί και Ορθόδοξοι συμφώνησαν να χτίσουν και να λειτουργούν από κοινού ένα εκκλησιαστικό κτίριο στην πόλη Ντούμμαρ της Συρίας, στη δική μας Πτολεμαΐδα εμποδίζονται να συνυπάρχουν ΠΙΣΤΟΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ...
Η Επιστολή προς Εβραίους συμβουλεύει: «Ενθυμείσθε τους προεστώτάς σας, οίτινες ελάλησαν προς εσάς τον λόγον του Θεού, των οποίων μιμείσθε την πίστιν, έχοντες προ οφθαλμών το αποτέλεσμα του πολιτεύματος αυτών» (Εβρ. 13/ιγ/7).
Με τις ενέργειές τους αυτές οι κατέχοντες τους θώκους της Εκτελεστικής Διακονίας των Ελευθέρων Ευαγγελικών Εκκλησιών, που αντί για “διάκονοι” έχουν μετατραπεί σε “διαφθορείς” εκκλησιών (Α~ Κορ. 3/γ/17), νομίζουν ότι τιμούν τον Θεοφ. Ζαφειρόπουλο, τους αδελφούς Ι. και Στ. Χατζόπουλο και τον Κ. Μεταλληνό; Κάθε άλλο...
Γενικώς, όταν καταλαβαίνουν ότι θα εξυπηρετηθούν, γίνονται ένα με ΟΛΟΥΣ τους Διαμαρτυρόμενους, μέσα τους όμως νιώθουν χειρότερα από το σκύλο και τη γάτα... Με τον τρόπο αυτό αποδεικνύουν ότι είναι ψευδεπίγραφοι μαθητές, που άδικα κάθονται “επί της καθέδρας” εκείνων.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Μετά από αυτά άλλοι ας πουν αν οι σημερινοί ένοικοι του πύργου της οδού Αλκιβιάδου μπορούν να ονομάζονται ακόμη “Ευαγγελικοί”, ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ “ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ”. |
---------------------------------------------------------------------------------------
[*] Στο τεύχος Νοεμβρίου 2002 είχαμε δημοσιεύσει αυτό το σκίτσο. Τα γεγονότα επαληθεύουν ακόμη μία φορά τον «Τ».
