“Αναζωπύρωση” – Λύση ή Πρόβλημα Αναζωπύρωση σημαίνει
ώρα για μετάνοια
Αρχίσαμε προ καιρού –και θα συνεχίσουμε εν καιρώ– μια προσπάθεια ανάλυσης του κινήματος της «Αναζωπύρωσης», με σκοπό να φωτίσουμε πού σ' αυτό υπάρχει το σωστό και πού το λάθος. Το παρακάτω άρθρο, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Η Έσχατη Σάλπιγγα» που εκδίδεται από την Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Κατερίνης (Μάιος-Ιούνιος 2005) παρουσιάζεται ως συνέχεια εκείνης της σειράς, κάλλιστα όμως θα μπορούσε να καταχωρηθεί και κάτω από τη γενική επικεφαλίδα «Εξομολογήσεις Διαμαρτυρομένων».
Το θαυμαστό έργο της αναζωπύρωσης πραγματοποιείται μόνο όταν ο λαός του Θεού συνειδητοποιήσει τις αμαρτίες του και με συντριβή καρδιάς τις αποκηρύξει. Χωρίς αυτό το συναίσθημα δεν μπορεί να υπάρξει αναζωπύρωση. Ο Ίδιος ο Κύριος είπε μέσω του Σολομώντα στο λαό Ισραήλ: «Αν ο λαός μου αυτός, που φέρει το όνομα μου, προσευχηθούν με ταπείνωση και με αναζητήσουν και επιστρέψουν από τον κακό τους δρόμο, τότε εγώ θα τους ακούσω από τους ουρανούς και θα συγχωρήσω την αμαρτία τους και θα κάνω ευτυχισμένη τη χώρα τους» (Β~ Χρον. 7/ζ/14).
Δυστυχώς στις μέρες μας δε βλέπουμε πνεύμα μετάνοιας ανάμεσα στο λαό του Θεού. Είναι μάλιστα γεγονός ότι αντί να εγκαταλείπουν μία αμαρτία, στρέφονται και προς κάποια άλλη! Δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο μάλιστα να βλέπουμε Χριστιανούς να έχουν αμαρτωλές συνήθειες στις ζωές τους, και πολύ σπάνια να θέλουν συνειδητά να τις αποκηρύξουν. Είναι λυπηρό το γεγονός ότι στην εποχή μας οι Χριστιανοί κρατούν στη ζωή τους πράγματα τα οποία μόνο η αναζωπύρωση θα τα έδιωχνε.
Τώρα καταλαβαίνουμε το λόγο που υπάρχει τόσο λίγo ενδιαφέρον για αναζωπύρωση ανάμεσα στους πιστούς. Γιατί έχει πολύ υψηλό κόστος! Είναι ένα είδος πνευματικής εγχείρησης, κατά την οποία αμαρτωλές σκέψεις και πράξεις αποκόβονται. Τι είδους πνευματικής εγχείρησης χρειάζεσαι εσύ; Τι είναι αυτό που πρέπει να φύγει από τη ζωή σου; Μήπως είναι η συνήθεια να κουτσομπολεύεις και να κρίνεις; Μήπως έχεις ανήθικες συνήθειες; Μήπως η απέχθεια που έχεις εναντίον κάποιου συνανθρώπου σου; Μήπως η αγάπη σου για το χρήμα είναι τόσο δυνατή που δύσκολα έχεις την επιθυμία να προσφέρεις στο έργο του Κυρίου;
Η μετάνοια είναι το πνευματικό μαχαίρι που ξεριζώνει από τις καρδιές και τις ζωές μας τα πράγματα που δεν πρέπει να υπάρχουν. Η μετάνοια όμως δεν είναι κάτι το εύκολο να γίνει και γι’ αυτό δεν ακούμε να κηρύττεται από πολλούς ποιμένες, γιατί απλούστατα διώχνει τα πλήθη! Μπορεί εμείς να έχουμε αλλάξει τις απόψεις μας περί μετάνοιας, όμως ο Θεός δεν τις έχει αλλάξει. Την θεωρεί σαν το μοναδικό τρόπο για να φύγει η αμαρτία από τη ζωή μας.
Στο Ιερεμία 7/ζ/1-15 μας δίνεται πολύτιμη γνώση σχετικά με τη μετάνοια. Εδώ ο προφήτης Ιερεμίας κάνει το περίφημο “κήρυγμα του ναού”, αφού πήρε εντολή από τον Κύριο να «σταθεί στην πύλη του οίκου του Κυρίου και να κηρύξει σε όλους όσους έρθουν για να Τον λατρέψουν.»
Η αλήθεια είναι ότι ένα τέτοιου είδους κήρυγμα φαίνεται περιττό, αφού οι άνθρωποι πήγαιναν για να λατρέψουν τον Κύριο, οπότε όλα έδειχναν μια χαρά. Το λυπηρό όμως είναι ότι μπορεί κάποιος να πηγαίνει στον οίκο του Κυρίου σε κανονική βάση, αλλά να έχει μία καρδιά αφιερωμένη στα “είδωλα”. Ο Κύριος Ιησούς προειδοποίησε για τον κίνδυνο να πλησιάζουμε τον Θεό με τα χείλη μας, ενώ οι καρδιές μας να είναι μακριά Του (Μαρκ.7/ζ/6-7).
Η καρδιά του λαού της Ιουδαίας είχε απομακρυνθεί πολύ από τον Κύριο. Αν και λάτρευαν τον Κύριο, στην πραγματικότητα λάτρευαν τα είδωλά τους. Δεν είχαν αντικαταστήσει την λατρεία του Θεού με τη λατρεία των ειδώλων, απλά επέτρεπαν και τα δύο να συνυπάρχουν.
Το ίδιο γίνεται και σήμερα. Πολλοί νομίζουν ότι εφόσον πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε Κυριακή, μπορούν να ζουν όπως θέλουν την υπόλοιπη εβδομάδα. Προσπαθούν δηλαδή να λατρέψουν και τον Θεό και τα είδωλα τους.
Οι πιστοί λοιπόν στην Ιουδαία θα ένιωσαν μεγάλη έκπληξη, όταν πήγαν στο ναό του Θεού τη μέρα που περιγράφεται στο κείμενο, και είδαν έξω στην πόρτα έναν Ιερεμία να κηρύττει παθιασμένα! Το μήνυμα του δεν ήταν το χαμογελαστό “Είμαι καλά, είστε καλά, όλα πάνε καλά” ούτε ήταν ένα μήνυμα “Να έχουμε μία καλή μέρα”.
Το μήνυμά του ήταν εντυπωσιακό και ρεαλιστικό. Μία φράση ήταν η φράση κλειδί «Διορθώστε τους δρόμους σας και τις πράξεις σας» (εδ. 3,5). Ήταν ένα μήνυμα μετάνοιας. Ο Θεός δεν εντυπωσιαζόταν από το γεγονός ότι ο λαός Του πήγαινε στον οίκο Του. Ενδιαφερόταν μόνο γι‘ αυτό που είχαν μέσα στην καρδιά τους.
Έχουμε την τάση να κρίνουμε την κατάσταση της σχέσης μας με τον Θεό ανάλογα με το πώς αισθανόμαστε. Εάν μας άγγιξε συναισθηματικά το κήρυγμα και γενικά το όλο κλίμα της συνάθροισης, τότε συμπεραίνουμε ότι είμαστε καλά με τον Θεό.
Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι οι Δέκα Εντολές δεν ισχύουν πια στις μέρες μας. Όμως, εάν θέλουμε να ξέρουμε εάν η ζωή μας και οι πράξεις μας ευχαριστούν τον Κύριο, τότε δεν έχουμε παρά να συμβουλευτούμε αυτές τις εντολές και όχι τα συναισθήματά μας.
Το μήνυμα του Ιερεμία σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξουμε. Όταν ζούμε μία ζωή ανυπακοής προς τον Κύριο σημαίνει ότι έχουμε στρέψει το πρόσωπό μας προς την αμαρτία και την πλάτη μας προς τον Κύριο. Όταν όμως μετανοούμε, τότε στρέφουμε το πρόσωπό μας στον Κύριο και την πλάτη μας στην αμαρτία.
Δεν υπάρχει αληθινή μετάνοια εάν συγχρόνως δεν υπάρχει αλλαγή ζωής. Μερικοί νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίζουν να αμαρτάνουν και να επανορθώνουν τα πάντα με ένα απλό “συγνώμη” προς τον Θεό. Όμως, το να ζητάμε συγχώρεση χωρίς να ξεριζώνουμε την αμαρτία από πάνω μας, σημαίνει ότι η συγχώρεση που ζητήσαμε δεν είναι γνήσια.
Η αληθινή μετάνοια αναγνωρίζει τα πρότυπα που θέλει ο Θεός να έχουμε όσον αφορά την συμπεριφορά μας, συμφωνεί μ‘ αυτά και πραγματικά θλίβεται όταν αποτυγχάνει να τα εφαρμόζει. Ομολογεί με ειλικρίνεια ότι λυπάται εκεί που πρέπει και κόβει κάθε δεσμό με την αμαρτία. Η αληθινή μετάνοια φέρνει αποτελέσματα στη ζωή και την όλη συμπεριφορά του πιστού, ενώ στην αντίθετη περίπτωση που όλα αυτά δεν φαίνονται, τότε απλά μιλάμε για μία ψεύτικη και ανύπαρκτη μετάνοια.
Μοιάζουμε με το λαό της Ιουδαίας, όχι γιατί έχουμε κάποιο ασυνήθιστο ενδιαφέρον για την αρχαία ιστορία, αλλά γιατί αντιμετωπίζουμε τις ίδιες επιλογές όπως και εκείνοι. Λέγεται ότι αυτοί που δε θέλουν να μάθουν από την ιστορία, είναι καταραμένοι να επαναλάβουν τα λάθη της. Μπορεί να απολαμβάνουμε τις ευλογίες του Θεού ή τις τιμωρίες Του. Η μετάνοια φέρνει το πρώτο ενώ η άρνηση για μετάνοια το δεύτερο.
* * *
Σχόλια του «Τ»
Στο άρθρο με τίτλο «Εδάφια που χρησιμοποιούνται λάθος», που δημοσιεύσαμε στο τεύχος Μαρτίου-Απριλίου 2005 –και το οποιο, όπως μαθαίνουμε, είχε ιδιαίτερη απήχηση– πολλοί συμφώνησαν για την κακοποίηση των χωρίων που παραθέσαμε και τη σωστή ερμηνεία που παρουσιάσαμε.
Πριν προχωρήσουμε λοιπόν σε περισσότερη ανάλυση του παραπάνω άρθρου, επισημαίνουμε ότι και το χωρίο Β~ Χρον. 7/ζ/14 που χρησιμοποιείται σ' αυτό, είναι από εκείνα που συνήθως κακοποιούνται ερμηνευτικά.
Για όποιον, λοιπόν, ενδιαφέρεται αληθινά για τη βιβλική αλήθεια, επαναλαμβάνουμε εδώ όσα γράψαμε σε παλαιότερο άρθρο του «Τ»:
Μεγάλο ερμηνευτικό λάθος
Όλοι σχεδόν οι οπαδοί της “Αναζωπύρωσης” έχουν ως σημαία και εφαλτήριό τους μια περικοπή της Παλαιάς Διαθήκης που λέει, «Εάν κλείσω τον ουρανόν και δεν γίνηται βροχή, και εάν προστάξω την ακρίδα να καταφάγη την γην, και εάν αποστείλω θανατικόν μεταξύ του λαού μου, και ο λαός μου, επί τον οποίον εκλήθη το όνομά μου, ταπεινώσωσιν εαυτούς και προσευχηθώσι και εκζητήσωσι το πρόσωπόν μου και επιστρέψωσιν από των οδών αυτών των πονηρών, τότε εγώ θέλω επακούσει εκ του ουρανού και θέλω συγχωρήσει την αμαρτίαν αυτών και θεραπεύσει την γην αυτών» (Β~ Χρον. 7/ζ/13-14).
Η περικοπή αυτή αφορά τον βασιλιά του λαού Ισραήλ Σολομώντα, που προσευχήθηκε στον Θεό αναφορικά με τον ΝΑΟ που έχτισε, και σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής του ζήτησε υλικές ευλογίες (κεφ. 7/ζ). Απαντώντας σ' εκείνη την προσευχή ο Θεός υποσχέθηκε πολλά πράγματα, μεταξύ των οποίων και τα προαναφερθέντα χωρία. Ο αναγνώστης παρακαλείται να μελετήσει ο ίδιος τα κεφάλαια 6-7/ς-ζ για να έχει υπόψη του το συμφραζόμενο.
Ανάμεσα σ' εκείνη την πραγματικότητα και στην Εκκλησία του Χριστού δεν βλέπουμε καμία αναλογία. Διαφορετικά ας εξηγήσουν ποιος είναι σήμερα ο μοναδικός τόπος στον οποίο πρέπει να καταφεύγουν οι πιστοί για να προσευχηθούν, επειδή αυτό προσευχήθηκε ο Σολομώντας^ ο δε Θεός δεσμεύθηκε να εφαρμόσει όσα παραπάνω είπε μόνο «εις την προσευχήν την γινομένην εν τω τόπω τούτω» (Β~ Χρον. 7/ζ/15).
* * *
Από την αρχή της αναφοράς μας στο κίνημα της “Αναζωπύρωσης”, γράψαμε ότι αυτό αφορά πρώτιστα –αν όχι αποκλειστικά– τους Διαμαρτυρόμενους, αφού τα άλλα δόγματα ελάχιστα ή καθόλου αναφέρονται σ’ αυτήν.
Στο εν λόγω κείμενο διαβάζουμε μια ακόμη εξομολόγηση της κακής κατάστασης που υπάρχει σήμερα σε πάρα πολλές εκκλησίες Διαμαρτυρομένων, την οποία πολλοί παραδέχονται όμως ελάχιστοι τολμούν να ομολογήσουν δημόσια. Υπάρχει πολλή κοσμικότητα, υπάρχει αγάπη στα υλικά αγαθά και το χρήμα (=ειδωλολατρία), υπάρχουν προσωπικές διαφορές και άλλα πράγματα που δεν ταιριάζουν σε χριστιανούς.
Από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει αληθινή μετάνοια και δεν υπάρχει αλλαγή ζωής. Το άρθρο ομολογεί: «Μερικοί νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίζουν να αμαρτάνουν και να επανορθώνουν τα πάντα με ένα απλό “συγνώμη” προς τον Θεό. Όμως το να ζητάμε συγχώρεση, χωρίς να ξεριζώνουμε την αμαρτία από πάνω μας σημαίνει ότι η συγχώρεση που ζητήσαμε δεν είναι γνήσια.»
Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν; Η εξομολόγηση της αμαρτίας είναι σπουδαία προϋπόθεση για θεραπεία. Υπάρχει όμως μία επιπλέον προϋπόθεση, χωρίς την οποία η πρώτη απομένει χωρίς κανένα αποτέλεσμα, κι αυτή είναι η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ / ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ της αμαρτίας. Το εξεταζόμενο κείμενο, εντούτοις, ομολογεί την απροθυμία εγκατάλειψης. Με άλλα λόγια ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ, γι’ αυτό και δεν υπάρχει αλλαγή.
Το άρθρο γράφει ότι η αληθινή μετάνοια «ομολογεί με ειλικρίνεια ότι λυπάται εκεί που πρέπει και κόβει κάθε δεσμό με την αμαρτία. Η αληθινή μετάνοια φέρνει αποτελέσματα στη ζωή και την όλη συμπεριφορά του πιστού», ενώ, στην αντίθετη περίπτωση, «απλά μιλάμε για μία ψεύτικη και ανύπαρκτη μετάνοια».
* * *
Πίσω από όλα αυτά κρύβεται ένα επικίνδυνο σημείο, που ανατρέπει το μηχανισμό ίασης του Θεού, κι αυτό είναι η παγίδα να θεωρείται ως δήθεν “λαός του Θεού” ένα σύμμικτο πλήθος ανθρώπων που θέλουν να λέγονται “χριστιανοί” –είτε επειδή γεννήθηκαν σε μια “χριστιανική” χώρα είτε “κληρονομικώ δικαίω”– δεν θέλουν όμως να ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και τον υπογραμμό του Χριστού (Α~ Πέτρ. 2/β/21).
Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν, «Ουκ αν λάβης παρά του μη έχοντος», ο Ιώβ ομολόγησε πως δε μπορείς να βγάλεις «καθαρό από ακάθαρτο» (14/ιδ/4) και πάνω απ’ όλους ο ίδιος ο Χριστός είπε ότι, ο «άνθρωπος εκ του κακού θησαυρού της καρδίας αυτού εκφέρει το κακόν» (Λουκ. 6/ς/45).
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν κάποιοι συμφωνούν ότι μια πράξη ή μια διαγωγή είναι σωστή ή όχι, ούτε αν κάποιοι θέλουν να αλλάξουν διαγωγή και καταβάλουν καλές προσπάθειες, αλλά κατά πόσον υπάρχει μέσα τους ικμάδα ζωής και δεν είναι νεκροί «διά τας παραβάσεις και τας αμαρτίας» (Εφεσ. 2/β/1).
Το πλήθος που συνοστίζεται στις εκκλησίες, δεν είναι κατ’ ανάγκην χριστιανοί επειδή έτσι δηλώνουν. Ο Ιούδας φανερώνει ήδη από την εποχή του ότι «εισεχώρησαν λαθραίως τινές άνθρωποι, οίτινες ήσαν παλαιόθεν προγεγραμμένοι εις ταύτην την καταδίκην, ασεβείς, μεταστρέφοντες την χάριν του Θεού ημών εις ασέλγειαν, και αρνούμενοι τον μόνον δεσπότην Θεόν και Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν» (εδ. 4).
Πολλοί παρασύρονται από την σκληρή γλώσσα του παραπάνω χωρίου και νομίζουν ότι αναφέρεται μόνο σε σαρκικά αμαρτήματα. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Θεός με ΠΟΡΝΕΙΕΣ, ΜΟΙΧΕΙΕΣ και ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΕΣ παραλληλίζει και ταυτίζει όλους τους συμβιβασμούς μας.
Τέτοιους ανθρώπους ο Ιούδας δεν τους χαρακτηρίζει ως χριστιανούς αλλά ως «δένδρα φθινοπωρινά άκαρπα, δις αποθανόντα, εκριζωθέντα» (εδ. 12)^ και δεν τους βλέπει έξω αλλά μέσα (εισεχώρησαν) στην εκκλησία, μια εκκλησία όμως που σύντομα έδιωξε τον ίδιο τον Χριστό, που Τον ακούμε να λέει: «Ιδού, ίσταμαι εις την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, θέλω εισέλθει προς αυτόν και θέλω δειπνήσει μετ' αυτού και αυτός μετ' εμού» (Αποκ. 3/γ/20).
Όσοι κόπτωνται για “αναζωπύρωση”, λοιπόν, οφείλουν να απαντήσουν πού υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι για τους οποίους είπε ο Χριστός στην Παραβολή του Σπορέα, ότι ο σπόρος «έπεσεν επί την πέτραν και αναφυέν εξηράνθη, διότι δεν είχεν ικμάδα» (Λουκ. 8/η/6).
Όπως δήλωσε ο Χριστός: «Δεν δύναται δένδρον καλόν να κάμνη καρπούς κακούς, ουδέ δένδρον σαπρόν να κάμνη καρπούς καλούς. Παν δένδρον μη κάμνον καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται. Άρα από των καρπών αυτών θέλετε γνωρίσει αυτούς» (Ματθ. 7/ζ/18). Σε τέτοιες περιπτώσεις, συνεπώς, δεν απομένει “Αναζωπύρωση”, «αλλά φοβερά τις απεκδοχή κρίσεως και έξαψις πυρός» (Εβρ. 10/ι/26-27). |
