Συχνά διαβάζουμε βιαστικά και μερικές φορές προσπερνούμε χωρίς την δέουσα προσοχή σημεία που κανονικά θα έπρεπε να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και ν’ απασχολήσουν τη σκέψη μας. Από την άλλη μεριά μια “δεύτερη ματιά” είναι συχνά απαραίτητη για να ξεφύγουμε από προκαταλήψεις για κάποιο θέμα, που ενστικτωδώς μας ωθούν ν’ “αρνηθούμε” ν’ ακούσουμε μια αντίθετη άποψη. Αλλά και οι συγγραφείς αισθάνονται κάποτε την ανάγκη να προσθέσουν “μια επιπλέον πινελιά” στο δημοσιευμένο κείμενό τους. Τούτη η σελίδα –που ελπίζουμε να παρουσιάζεται τακτικά στον «ΤΥΧΙΚΟ»– σκοπεύει να καλύψει τέτοιες ανάγκες. Αν οι αγαπητοί αναγνώστες έχουν κάτι να πουν ή να προσθέσουν σχετικά με τα δημοσιεύματά μας, καλούνται να αξιοποιήσουν την ευκαιρία.
ΤΑ «ΟΧΙ» ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ Γράψαμε στο τεύχος Σεπτ.-Οκτ. 2004 για το Σύνταγμα της Ευρώπης και σημειώσαμε τότε ότι το κείμενο που διαμορφώθηκε και έγινε αποδεκτό από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έμελε να εγκριθεί από τις χώρες μέλη, «είτε με δημοψηφίσματα —εκεί όπου οι πολίτες έχουν λόγο— είτε από τα κοινοβούλια, στις χώρες που βρίσκονται υπό κηδεμονία όπως π.χ. η Ελλάδα μας».
Έτσι ακριβώς και έγινε. Χώρες όπως η Ελλαδίτσα μας ψήφισαν τη Συνταγματική Συνθήκη ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΙΣ ΣΧΕΔΟΝ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΠΕΡΙΕΧΕΙ – ψήφισαν οι Βουλευτές για χάρη μας και “για το καλό μας...”
Αντίθετα χώρες όπου ο λαός δεν υπάρχει μόνο για να πληρώνει φόρους και για να ζητωκραυγάζει στις επιτυχίες των ποδοσφαιριστών και τραγουδιστριών, όπως η Γαλλία και η Ολλανδία, οι πολίτες ΨΗΦΙΣΑΝ ΟΧΙ, εκφράζοντας τη διαμαρτυρία τους για όσα ΚΑΚΑ έχει φέρει μέχρι στιγμής το νέο καθεστώς και στο πορτοφόλι τους και στον τρόπο ζωής τους.
ΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΕΝΝΗΣΑΝ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, όπως και να το κάνουμε, είναι οι Κουτόφραγγοι που τη χαίρονται... |
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ Οι περισσότεροι αισθάνονται δύσκολα απέναντι στην εξομολόγηση, παρόλο που η Βίβλος δηλώνει ότι «ο κρύπτων τας αμαρτίας αυτού δεν θέλει ευοδωθή· ο δε εξομολογούμενος και παραιτών αυτάς θέλει ελεηθή» (Παρ. 28/κη/13). Για το λόγο αυτό δεν έχουν δίκαιο όσοι αντιμετωπίζουν ως δήθεν κακόπιστη κριτική τις εξομολογήσεις που επιλέγει και προβάλλει ο «Τ». Επιτέλους, δεν υπάρχει από μέρους μας οποιαδήποτε “προτίμηση” για κάποια ιδιαίτερη εκκλησία.
Τούτη τη φορά παρουσιάζουμε ένα κείμενο γραμμένο από τον π. Φιλόθεο Ζερβάκο, τον οποίο πολλοί θαυμάζουν (γραμμένο στις 23-12-1970), που είναι μοναδικό για το ρεαλισμό και την ειλικρίνειά του. Αξίζει, λοιπόν, να προσεχθεί ιδιαίτερα.
«...Φεύγω λυπημένος διά την ολεθρίαν, ελεεινήν και αξιοθρήνητον κατάστασιν όλης της ανθρωπότητας και περισσότερον του λάου και του κλήρου της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ελπίζω όμως ότι ο Πανάγαθος Θεός και Πατήρ ημών ο Ουράνιος δεν θα εγκαταλείψη εις τέλος την Εκκλησίαν, ην ο Ίδιος εθεμελίωσε και υπέρ ης το Αίμα Αυτού εξέχεε. ...»
[*] «Εκκλησιαστική Παρέμβαση» Μάιος 2005
Αντίθετα με αυτόν, όμως, υπάρχουν άλλοι, οι οποίοι έταξαν εαυτούς στο να στηρίζουν και να λιβανίζουν μια πλαστή εικόνα περί “του ευσεβούς ημών έθνους”. Ποιος να ξέρει τι περιμένουν να κερδίσουν στηρίζοντας αυτό το ψέμα!.. |
ΚΑΘΕ ΘΑΥΜΑ ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ... Μόνο μερικούς μήνες κράτησε το “θαύμα” της ανάγνωσης του Ευαγγελίου στη Δημοτική στους ναούς της αρχιεπισκοπής Αθηνών, επαληθεύοντας τη λαϊκή ρήση. Με νεότερη απόφασή του ο κ. Χριστόδουλος έκρινε ότι δεν επιτεύχθηκε ο στόχος για τον οποίο εισηγήθηκε την αλλαγή. Οι μεν νέοι συνήθως απουσιάζουν την ώρα της ανάγνωσης του Ευαγγελίου, οι δε μεγαλύτεροι σε ηλικία δεν έχουν ανάγκη ερμηνείας, είπε ο Αρχιεπίσκοπος, καθώς έχουν ακούσει επανειλημμένως τις περικοπές... και πρόσθεσε:
«Η αρχική πρωτοβουλία υπήρξε καρπός της ανάγκης διευκόλυνσης του εκκλησιάσματος. Η κατάργηση αυτής είναι προϊόν του σεβασμού, τον οποίο όλοι οφείλουμε προς τον λαό μας».
Αντί, λοιπόν, να προχωρήσουν σε απλοποίηση και της υπόλοιπης λειτουργίας, διάλεξαν να καταργήσουν την ανάγνωση του Ευαγγελίου και, επειδή, τάχα σέβονται τον λαό, προτιμούν να τον αφήσουν εσαεί στο σκοτάδι ή, όπως λέει ο λαός, «Πονάει δόντι, κόβει κεφάλι». Και όμως, κάποιοι αισιόδοξοι είχαν χαρεί πιστεύοντας ότι η ηγεσία της ελλαδικής εκκλησίας έκανε, τάχα, “βήμα” προς τα εμπρός.
Όταν πρωτάρχισε το μέτρο, ο κ. Νικ. Λεωνιδάκης σχολίαζε στην εφημερίδα των Χανίων «Πυξίδα» (17-10-2004):
Τα 103 έτη τα οποία [μας] χωρίζουν [από τα Ευαγγελιακά] καταδεικνύουν τη χρονική απόσταση η οποία χρειάζεται να διανυθεί ώστε ιδέες οι οποίες φαντάζουν ανατρεπτικές και ακραίες να υιοθετηθούν τελικά από την κατεστημένη τάξη πραγμάτων και να εφαρμοστούν χωρίς αντιδράσεις. (...) Οι απόπειρες για σταδιακή έστω καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας εκλαμβάνονταν σαν εθνοπροδοτικές και ανατρεπτικές, χαρακτηριστικό είναι και το επίθετο ‘‘μαλλιαροί’’ το οποίο συνόδευε τους υποστηρικτές της δημοτικής. (...)
Το χρονικό διάστημα των 30 ετών που μεσολάβησε από τη συνταγματική ρύθμιση του 1974 έως και σήμερα αποδεικνύει ότι η κακώς εννοούμενη εμμονή στην παράδοση, η οποία εκλαμβάνεται ως σταθερότητα του εκάστοτε θεσμού, ξεπερνιέται αργά και δύσκολα, σχεδόν σύρεται από τις καταστάσεις, οι οποίες διαμορφώνονται παρά τη θέληση της. (...) Οποιαδήποτε θρησκεία για να διατηρήσει την επιρροή της χρειάζεται να επικοινωνεί με τους πιστούς της και τα μηνύματα της να γίνονται κατανοητά. Προσαρμοζόμενη, αργά είναι αλήθεια, στα γεγονότα, η Εκκλησία της Ελλάδος ρίχνει το τελευταίο οχυρό μιας ιδεολογίας η οποία πρέσβευε ότι τα υψηλά νοήματα πρέπει να εκφράζονται με γλώσσα δυσνόητη στους πολλούς, ώστε να εξασφαλίζει το απαραίτητο κύρος. (...)
Πλην και ο κ. Λεωνιδάκης ατύχησε. Δυστυχώς ο λαός μας είναι τυφλωμένος από τις ρυπαρές εκπομπές της τηλεόρασης, η δε Εκκλησία δεν ενδιαφέρεται να τον αφυπνίσει με τη διάδοση του λόγου του Θεού.
Δυστυχώς το έργο ξαναπαίχθηκε πριν κάποια χρόνια, όταν η ανάγνωση των ευαγγελικών και αποστολικών περικοπών στη δημοτική (μαζί πάντα με το αρχαίο κείμενο), είχε εφαρμοστεί στη Νέα Σμύρνη από τον πρωτοπρεσβύτερο Ευάγγελο Σκορδά. Όταν όμως ανέλαβε μητροπολίτης ο Αγαθάγγελος, τα πάντα πισωγύρισαν στην προταίρα κατάσταση –όχι μόνο– μα και ο παπα-Σκορδάς υπέστη απεινή διωγμό. |
«ΑΙΜΑ ΑΘΩΩΝ ΣΕ ΧΩΡΑ ΕΝΟΧΩΝ» Με την παραπάνω ευφυή φράση χαρακτήρισε η Εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» την πολύνεκρη επίθεση που έγινε στο κέντρο του Λονδίνου (7-7-2005).
Χρόνια τώρα σημειώνουμε την άποψή μας για το ποιοι ευθύνονται για τη βία καθώς και τις συνέπειες που μπορεί να αναμένει κανείς από την αλαζονική πολιτική της δήθεν “χριστιανικής” Δύσης σε βάρος των Μουσουλμάνων.
Οι υπαίτιοι
Οι χριστιανοί δε θα έπρεπε να γίνουν θύματα της οικονομικής και ρατσιστικής πολιτικής που εκπορεύεται από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους των –και δυστυχώς υπηρετείται από το ξεπουλημένο σε πολιτικά και άλλα συμφέροντα θρησκευτικό κατεστημένο– που στο όνομα της δήθεν αντιτρομοκρατίας και υπεράσπισης των αγαθών που “δικαιούνται να απολαμβάνουν” οι κάτοικοι της πλούσιας Δύσης σε βάρος άλλων λαών, έχει αιματοκυλίσει τον κόσμο το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και τα πρώτα χρόνια του 21ου.
Σε έναν κόσμο που λατρεύει ως θεό τον Μαμωνά και τον Σατανά, δε μπορούμε να περιμένουμε τίποτε καλύτερο. «Ειρήνη δεν είναι εις τους ασεβείς, λέγει Κύριος» (Ησ. 48/μη/22) και κανείς δε μπορεί να ανατρέψει το λόγο του Θεού. Μόνο ο Χριστός θα φέρει την ΕΙΡΗΝΗ στον κόσμο, αφού προηγούμενα διδάξει στους λαούς της γης την ΑΓΑΠΗ.
Όσα συμβαίνουν στο ενδιάμεσο διάστημα, είναι τα μόνα που μπορούν να παραχθούν από την ανθρώπινη σάρκα, ακόμη και όταν αυτή βαφτίζεται “χριστιανική”. «Φανερά είναι τα έργα της σαρκός, τα οποία είναι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρεία, φαρμακεία, έχθραι, έριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι, και τα όμοια τούτων» (Γαλ. 5/ε/21).
Οι πνευματικοί δάσκαλοι των κ.κ. Μπους και Μπλερ ασφαλώς τα γνωρίζουν αυτά, δυστυχώς όμως τα έχουν γράψει –μαζί με τους φτωχούς συνανθρώπους τους– στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, γι’ αυτό και τώρα θρηνούν τα μεθεόρτια. |
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ