Μια δεύτερη ματιά

 

Συχνά διαβάζουμε βιαστικά και μερικές φορές προσπερνούμε χωρίς την δέουσα προσοχή σημεία που κανονικά θα έπρεπε να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και ν’ απασχολήσουν τη σκέψη μας. Από την άλλη μεριά μια “δεύτερη ματιά” είναι συχνά απαραίτητη για να ξεφύγουμε από προκαταλήψεις για κάποιο θέμα, που ενστικτωδώς μας ωθούν ν’ “αρνηθούμε” ν’ ακούσουμε μια αντίθετη άποψη. Αλλά και οι συγγραφείς αισθάνονται κάποτε την ανάγκη να προσθέσουν “μια επιπλέον πινελιά” στο δημοσιευμένο κείμενό τους. Τούτη η σελίδα –που ελπίζουμε να παρουσιάζεται τακτικά στον «ΤΥΧΙΚΟ»– σκοπεύει να καλύψει τέτοιες ανάγκες. Αν οι αγαπητοί αναγνώστες έχουν κάτι να πουν ή να προσθέσουν σχετικά με τα δημοσιεύματά μας, καλούνται να αξιοποιήσουν την ευκαιρία.

 

• ΕΥΤΥΧΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΛΕΝΕ ΚΑΙ «ΟΧΙ»

  Tην ευγενική πλην αρνητική απάντηση του Ρωμαιοκαθολικού επισκόπου Νάξου-Τήνου να δανείσει μια ανεκτίμητης αξίας εικόνα έλαβε προ καιρού το Μουσείο της Ν. Υόρκης μαζί με τη δήλωση προς τους υπεύθυνους:

  «Σας ευχαριστούμε για την τιμή, όμως η Καθολική Εκκλησία δεν μπορεί να δώσει την εικόνα της Παναγίας στο μουσείο μιας χώρας που η Κυβέρνησή της σκοτώνει αμάχους στο Ιράκ!»

[Πηγή: «Ενοριακές Καμπάνες Σύρου» 9-1-05]

Πράξη αξιέπαινη και αξιομίμητη, που όμως –δυστυχώς– ελάχιστοι φαίνονται πρόθυμοι να ακολουθήσουν... |

 

• ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ

Ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος απευθυνόμενος στο Προεδρείο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εκκλησιών (1-1-03) είπε μεταξύ άλλων τα εξής:

«Τελικώς, το θέμα “Ο Ιησούς Χριστός θεραπεύει καί καταλλάσσει η Μαρτυρία των Εκκλησιών εν Ευρώπη” είναι πολύ επίκαιρον. Αι Εκκλησίαι εντός μιας Ηπείρου η οποία βαίνει προς ενοποίησιν, δεν δύνανται να έχουν την πολυτέλειαν της διαιρέσεως. Και ημείς επίσης πρέπει να αγωνισθώμεν διά να αυξηθούν αι προσπάθειαι ημών προς προώθησιν της ενότητος, ουχί μόνον ενδυναμώνοντες την συνεργασίαν ημών επί κοινωνικών, πολιτικών και ηθικών θεμάτων, αλλ’ επίσης διδόντες μεγαλυτέραν έμφασιν εις την μελέτην θεολογικών θεμάτων και αρχών: και εκείνων τα οποία ενώνουν και εκείνων τα οποία διαιρούν ημάς, με προοπτικήν ουχί μόνον να κατορθώσωμεν μίαν “κοινήν Χριστιανικήν φωνήν”, αλλ’ επίσης και να ενδυναμώσωμεν την αλληλεγγύην ημών προς υπέρβασιν των υπαρχόντων εμποδίων εις τον δρόμον ο οποίος οδηγεί εις την ενότητα.»

Πηγή : http://www.ecclesia.gr/greek/archbishop/default.asp?id=82&what_main=1&what_sub=5&lang=gr&archbishop_heading=Ευρώπη

Τα πιστεύει όμως αυτά που λέει ή και εδώ κάνει πολιτική; Το ρωτάμε, επειδή, εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζουμε, ενώ η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία είναι μέλος του ΕΣΕ, με την οποία ο Αρχιεπίσκοπος δήθεν επιθυμεί «προώθησιν της ενότητος», από την άλλη πλευρά την κατατάσσει στις «αιρέσεις»... Με τέτοια ανισορροπία και ανακολουθία επόμενο είναι που οι ακόλουθοι του κ. Χριστόδουλου τα έχουν χαμένα. Αν όμως όλοι ακολουθούσαμε όχι ανθρώπους αλλά τον ΑΡΧΗΓΕΤΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Κύριο Ιησού Χριστό, πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα κι η “Εκκλησία” θα ήταν ΣΩΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ και όχι μια ακόμη κρατική υπηρεσία...

 

• ΚΑΙ ΠΑΛΙ Ο κ. ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ

Τον γηραιό Μητροπολίτη Σηλυβρίας κ. Αιμιλιανό μνημονεύσαμε στο προηγούμενο τεύχος με ένα απόσπασμα από εύστοχο κείμενο του. Θα ήταν όμως κρίμα να μην αναδημοσιεύσουμε και ένα ακόμη απόσπασμα από την ίδια πηγή, που αναφέρεται στην πείρα του, όταν υπηρετούσε στο Βέλγιο μεταξύ των μεταναστών Ελλήνων.

Ας διαβάσουμε με προσοχή τη διήγησή του:

Η ΠΡΟΚΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΟΡΥΧΕΙΩΝ        Το 1952 ηργάσθην εις τα ορυχεία, αφού οι εργάται με ηνάγκασαν να κατέβω εις τας στοάς διά να εργασθώ. Πηγαίνοντας να κατευνάσω μίαν στάσιν τους, μου είπαν: «Σεις οι παπάδες είσθε μόνον για λιβανίσματα, ευχές, συμβουλές και ανίκανοι για εργασία. Ελάτε κάτω να εργασθήτε στα έγκατα της γης, όπως εμείς, και μετά τα λέμε». Στριφογύριζεν εις το μυαλό μου η τοποθέτησίς των: «Εσείς οι παπάδες...» Απεδέχθην την πρόκλησιν και πήρα την απόφασιν: «Θα πάω εκεί κάτω!» Μετά τας απαραιτήτους ιατρικάς εξετάσεις, έλαβον την άδειαν εργασίας και την απαραίτητον λάμπα ασφαλείας και ήρχισα να εργάζωμαι μαζί τους εις τας υπογείους στοάς των ορυχείων. Το 1954 εις το Marcinelle του Charleroi έγινε μία μεγάλη καταστροφή εις τα ανθρακωρυχεία. Σκοτώθηκαν 250 άνθρωποι και μεταξύ των 5 Έλληνες. Εις τον θρήνον των συγγενών των, πλησιάσαμε όλους, μιλούσαμε όλοι με όλους, ασχέτως εθνικότητος και θρησκείας. Έτσι υπήρξεν μία οικουμενική συνεργασία, μία παγκοσμιοποίηση, με την καλήν έννοιαν της λέξεως. Ο νους μου ήτο εις τον «ευαγγελισμόν» των εργατών. Έτσι καθημερινώς από τις 10:00 έως τις 10:20 όταν διεκόπτετο η εξόρυξις διά το διάλειμμα, έκανα εις τας στοάς κήρυγμα ανθρώπινον, κατανοητόν, εύπεπτον και πίνοντας καφέ από το θερμός το οποίον είχαμε μαζί μας. Αυτοί οι οποίοι με κατέβασαν εις τα ορυχεία, οι ίδιοι μετά από μερικάς εβδομάδας μου επέβαλαν να τας εγκαταλείψω λέγοντας πως: «έμειναν τα παιδιά μας και τα άλλα μέλη των οικογενειών μας πάνω, χωρίς φροντίδα πνευματική».

Μερικοί άνθρωποι όταν ακούνε για παπάδες κάνουν το σταυρό τους ή φτύνουν τον κόρφο τους... Εδώ όμως έχουμε μια εντελώς διαφορετική περίπτωση, που δίκαια βάζει τα γυαλιά σε πολλούς “σύγχρονους” και “προοδευτικούς” ποιμένες, οι οποίοι περισσότερο και κυρίως ενδιαφέρονται για το μισθό και την καλοπέρασή τους, θέλουν όμως να λέγονται «τύποι των πιστών»...

------------------------------------
Υστερόγραφο:

Δεν αντέχουμε να αποσιωπήσουμε ότι για τον παραπάνω άνθρωπο κάποιος δήθεν “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ”, που αναφέρεται στη σελίδα της Αλληλογραφίας, έχει γράψει: «...για τον Μητροπολίτη Σηλυβρίας είναι θέμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου τι θα κάνει, για τους επισκόπους της αρμοδιότητάς του, που έχουν πέσει στην αίρεση του Οικουμενισμού...» Όμως για τους ιεράρχες που ΣΚΑΝΔΑΛΙΖΟΥΝ το λαό, γι’ αυτούς λένε ότι ίστανται «εις τύπον και τόπον Χριστού»...Ήμαρτον Θεέ μου! |

 

• ΟΛΟΙ, ΠΟΛΛΟΙ ή ΛΙΓΟΙ;  

Πόσοι μπορεί να είναι οι ιεράρχες της Ελλαδικής Εκκλησίας που δεν «πράττουν ορθώς»; Δεν γνωρίζουμε πόσα από εκείνα που προβάλλονται στα τηλεοπτικά προγράμματα είναι αληθή ή όχι και σε ποιο βαθμό, αν και τα στοιχεία μαρτυρούν μάλλον για το πρώτο.

Επιπλέον, το ανάλογο συμβαίνει και σε όλες τις εκκλησίες που οι ηγέτες τους από πνευματικοί εξελίσσονται μάλλον σε κοσμικούς καισαρίσκους...

Κάποιοι όμως ενοχλούνται επειδή εδώ γράφουμε πως αυτοί οι ΚΑΚΟΠΟΙΟΙ “ποιμένες” είναι ΠΟΛΛΟΙ, και διαμαρτύρονται, ως να μην παροικούν «εν Ιερουσαλήμ». Αλλά το ίδιο υποστήριξε και ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος στην παρέμβασή του προς την Σύνοδο της Ιεραρχίας στις 18-19/2/05, προς απογοήτευση κάποιων εθελοτυφλούντων οπαδών. Παραθέτουμε σχετικά αποσπάσματα:

(...) 2. Συνειδητοποίηση των λαθών (...) Μέσα στην Ιεραρχία μας λειτουργούν διάφορες «ομάδες», οι οποίες προσπαθούν να επιβάλλουν τις απόψεις τους πάνω σε διάφορα διοικητικά και ποιμαντικά θέματα. Κατ' αρχάς ΠΟΛΛΟΙ από μάς τους Επισκόπους δεν ενεργούμε πάντα σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας. (...) Επηρεαζόμαστε από την κοσμική έννοια της διοικήσεως. Δημιουργούμε περιουσίες σε βάρος του λαού. Χειροτονούμε Κληρικούς χωρίς τις κανονικές προϋποθέσεις. Στην καθημερινή αναστροφή μας μεταδίδουμε ένα «πνεύμα» κοσμικής νοοτροπίας (...). Τα κηρύγματά μας είναι ηθικολογικά, κοινωνικά, πολιτικά, ενώ θα έπρεπε διά του κηρύγματος να κατηχούμε και ποιμαίνουμε τον λαό προς την σωτηρία και τον αγιασμό. (...) Ένα τεράστιο πρόβλημα αναφύεται με το θέμα του τρόπου τής διαχειρίσεως των χρημάτων που κατατίθενται από ευσεβείς ανθρώπους στα εκκλησιαστικά ταμεία. Υπάρχουν Επίσκοποι που ενεργούν με αδιαφάνεια στο θέμα αυτό.(...) Έπειτα, δεν λειτουργεί καλά το Συνοδικό σύστημα στις Συνεδριάσεις της Δ.Ι.Σ. και της Ι.Σ.Ι. και σε αυτό δεν ευθύνεται μόνον ο Αρχιεπίσκοπος, αλλά και ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ, οι οποίοι σιωπούμε εξωτερικά και είμαστε λαλίστατοι και επικριτικοί στις κατ' ιδίαν συζητήσεις μας. Δεν έχουμε εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον, δεν υπάρχει ειλικρίνεια, μεταδίδουμε εσφαλμένες πληροφορίες σε διάφορες κατευθύνσεις, με αποτέλεσμα να πληγώνουμε και να συκοφαντούμε. (...) Για παράδειγμα μπορώ να χρησιμοποιήσω την περίπτωση του Μητροπολίτου Αττικής. Όταν ήμουν Συνοδικός διεφώνησα μαζί με άλλους για τον χειρισμό του θέματος των ανακρίσεων. Ως προς το θέμα δε του υπέρογκου πόσου που είχε στην κατοχή του και είχε δημοσιοποιηθή, ήμουν ο μόνος που μειοψήφισα υποστηρίζοντας ότι πρέπει να διερευνηθή η περίπτωση και να αποδοθούν ευθύνες. ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ Αρχιερείς υπεστήριζαν ότι πρέπει να τεθή στο Αρχείο η υπόθεση, διότι εθεωρήθησαν επαρκείς οι εξηγήσεις που έδωσε, ότι δηλαδή είναι προσωπικό του θέμα και είναι προϊόν του κόπου του και των μισθών του. (...) Έγιναν ΠΟΛΛΑ ΛΑΘΗ τα οποία πρέπει να τα αναγνωρίζουμε και να έχουμε αποφασιστικότητα να τα διορθώνουμε. Κυρίως να αποβάλλουμε την διπλοπροσωπία, ήτοι να σιωπούμε στα Συλλογικά Όργανα και να πράττουμε άλλα έξω από τα όργανα αυτά. [Εφημερίδα. "Εκκλησιαστική Παρέμβαση" 2/2005. – Υπογραμμίσεις και κεφαλαία του «Τ»]

Τα σχόλια ανήκουν στους αγαπητούς αναγνώστες. |

 

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ