Με το φως της Γραφής
ο Θεός!
[ Το τσουνάμι ]
Πολλά και διάφορα ακούστηκαν τις τελευταίες ημέρες του χρόνου που πέρασε, με αφορμή την φοβερή τραγωδία που έπληξε πολλές χώρες της Ασίας μα και της Αφρικής, και άφησε πίσω της σχεδόν 200.000 νεκρούς. Όμως το πιο μακάβριο και άδικο ήταν όταν κάποιοι ακούστηκαν να λένε ότι «ΤΟ ΕΚΑΝΕ Ο ΘΕΟΣ» ή «ΗΤΑΝΕ ΘΕΛΗΜΑ ΘΕΟΥ».
Κάποιοι είπαν ότι η καταστροφή έγινε επειδή στις χώρες της ΝΑ Ασίας υπήρχε πολλή παιδική πορνεία και αυτή ήταν η τιμωρία...
- Άλλοι είπαν ότι ο Θεός γλίτωσε αυτά τα παιδιά από παραπέρα κακοποίηση και τα πήρε στον ουρανό...
- Άλλοι είπαν ότι οι χώρες που χτυπήθηκαν από το τσουνάμι ήταν εκείνες που αντιτίθενται σκληρά στο ευαγγέλιο κι αυτή ήταν η τιμωρία τους...
- Και άλλοι είπαν ότι η βοήθεια από τις χώρες της Δύσης θα μπορούσε να αλλάξει την εχθρική τους στάση απέναντι στο χριστιανισμό...
Ειλικρινά απορούμε πώς υπάρχουν μυαλά που γεννούν τέτοιες σκέψεις(!) και θέλουμε να βροντοφωνάξουμε: ΟΧΙ! Δεν είναι αυτός ο Θεός που πιστεύουμε!
Εξυπακούεται, βέβαια, ότι δεν ασχολούμαστε με όσα λένε άνθρωποι της άγνοιας ή απιστίας. Εκείνοι είναι δικαιολογημένοι, αφού δεν έχουν το κατάλληλο φως. Ενδιαφερόμαστε όμως έντονα για τις απόψεις που λέγονται και γράφονται από ανθρώπους της πίστης και μελετητές της Βίβλου. Σ’ αυτούς, λοιπόν, αναφέρεται και γι’ αυτούς γράφεται το παρόν άρθρο, κι ας δηλωθεί ευθύς εξ αρχής ότι με όσα θα πούμε ούτε ειρωνευόμαστε ούτε κατακρίνουμε κανέναν. Αντίθετα, θέλουμε να δείξουμε –πάντα με βάση και θεμέλιο τις Άγιες Γραφές– το λάθος που υπάρχει και να εξηγήσουμε γιατί η δική μας θέση είναι τόσο διαφορετική.
Στον κόσμο αυτό θαυμάζουμε πώς λειτουργούν οι αιώνιοι φυσικοί νόμοι, με τους οποίους ο Θεός έχτισε τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε! Νόμοι που διέπουν την υδραυλική, τη χημεία, τον ηλεκτρισμό κ.λπ., και ελέγχουν τη ζωή στο υλικό μας Σύμπαν. Νόμοι που δε μπορούμε να ξεπεράσουμε, όσο κι αν προσπαθήσουμε, εκτός και αν εκμεταλλευτούμε άλλους νόμους (π.χ. νικούμε το νόμο της βαρύτητας με το νόμο της άνωσης και έτσι μπορούμε να επιπλέουμε στο νερό ή να πετούμε με τα αερόπλανα).
Κάθε φορά, όμως, που ανατρέπεται κάποια ισορροπία, όταν αναπτυχθούν δυνάμεις πίεσης ή βάρους, όταν τα υψηλά και χαμηλά βαρομετρικά ή τα ηλεκτρικά φορτία στα νέφη, διαμορφώνουν συγκεκριμένες συνθήκες, τότε είναι επόμενο –γι’ αυτό και αναμενόμενο και προβλεπόμενο– ότι θα επακολουθήσουν κάποιες συγκεκριμένες αντιδράσεις.
Αν υπερβούμε το βάρος που μπορούν να σηκώσουν τα συρματόσχοινα σε έναν ανελκυστήρα, αυτά θα σπάσουν και ο θάλαμος θα πέσει με όποιες συνέπειες^ αν χτίσουμε το σπίτι μας στην κορυφή ενός βουνού και δεν βάλουμε αλεξικέραυνο, υπάρχει κίνδυνος να χτυπηθούμε από κεραυνό^ αν τρέχουμε με αυτοκίνητο με υπερβολική ταχύτητα, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα σε μια στροφή να μη μπορέσουμε να ελέγξουμε τη φυγόκεντρη δύναμη και να βρεθούμε έξω από το δρόμο κ.ο.κ.
Είμαστε κι εμείς, λοιπόν, όντα πεπερασμένα και υποκείμενα στους νόμους της φύσης, όμως με μια σημαντική διαφορά, επειδή ενώ όλα τα άλλα όντα αποδέχονται τη “μοίρα” τους, εμείς προσπαθούμε να συνδυάσουμε τα γεγονότα της ζωής μας με κάτι εξαιρετικό και μάλιστα υπερφυσικό/μεταφυσικό, είτε για να αποσείσουμε από πάνω μας την όποια ευθύνη, είτε για να ντύσουμε με “ιερό φωτοστέφανο” κάθε ευνοϊκή για μας εξέλιξη.
Δεν τους φύλαξε ο Θεός...
Κάθε μέρα σε αυτοκινητιστικά δυστυχήματα σκοτώνονται στον κόσμο εκατοντάδες ή χιλιάδες άνθρωποι και πολλοί περισσότεροι τραυματίζονται. Κάποιοι παραβιάζουν τα όρια του οχήματός τους, άλλοι δεν φροντίζουν για τη συντήρησή του και κάποιοι οδηγούν μεθυσμένοι με περιορισμένη ικανότητα αντίδρασης. Ενώ όμως για όσους σκοτώνονται, ο κόσμος λέει «Ήταν κακιά ώρα»..., για εκείνους που σώζονται λέει πως «Τους φύλαξε ο Θεός!»
Αλλά έχει ο Θεός ιδιαίτερη συμπάθια σε ορισμένους ανθρώπους; Όλοι όσοι σκοτώνονται είναι ασεβείς που έπρεπε να τιμωρηθούν; Ατυχώς είμαστε άνθρωποι εγωιστές και θέλουμε να αποδίδουμε τα γεγονότα που μας συμβαίνουν σε μια ΚΑΛΗ σχέση που έχουμε με το υπερφυσικό. Αλλά ο Θεός δεν είναι τόσο μικρός ώστε να ασχολείται με χατίρια κακομαθημένων ανθρώπων.
Είναι κακοί όσοι σκοτώνονται;
Άραγε εκείνοι που σκοτώθηκαν στους δίδυμους πύργους της Ν. Υόρκης ήταν οι πιο αμαρτωλοί από τους άλλους κατοίκους της ίδιας πόλης; Μήπως οι κάτοικοι της Σρι Λάνκα είναι περισσότερο πόρνοι και μοιχοί από τους Ολλανδούς; Μήπως οι Ταϊλανδοί είναι περισσότερο ειδωλολάτρες από τους Ιταλούς; Μήπως οι Ινδοί είναι περισσότερο πλεονέκτες από τους Αμερικανούς; Κάθε άλλο! Σίγουρα ΟΧΙ!
Αντίθετα θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι περισσότεροι από εκείνους που χάθηκαν ήταν απλά οι φτωχότεροι και οι πλέον απροστάτευτοι, ενώ όσοι γλίτωσαν την καταστροφή ήταν οι πλούσιοι τουρίστες (οι περισσότεροι από αυτούς) και, προφανώς, δεν ήταν καλύτεροι από τα παιδάκια και τα βρέφη που παρέσυρε το τσουνάμι...
Όμως γνωρίζουμε ότι συχνά υφίστανται τραγικές συνέπειες και άνθρωποι καλοί κι αθώοι –έχει συμβεί και σε δικούς μας γνωστούς– που είδαν ξαφνικά το άλλο αυτοκίνητο να φεύγει από την πορεία του και να πέφτει επάνω τους με σοβαρές ζημιές και συνέπειες στην υγεία και τη ζωή τους. Τότε προκύπτει το ερώτημα: Γιατί δεν τους φύλαξε ο Θεός;
Υπερφυσική παρέμβαση;
Πριν μερικές δεκαετίες έγινε ένας σεισμός στην Αιτωλοακαρνανία, που γκρέμισε αρκετά χωριά. Η αιτία ήταν ένα υδροηλεκτρικό φράγμα που είχε κατασκευάσει η ΔΕΗ στην περιοχή αλλά οι τεχνικοί δεν είχαν υπολογίσει τις συνέπειες που θα είχε η συγκέντρωση τόσων τόνων νερού στη λεκάνη που είχαν διαμορφώσει. Όταν όμως αυτό το βάρος αυξήθηκε, τα γύρω μικρά βουνά μετακινήθηκαν από τη θέση τους με αποτέλεσμα τη σεισμική δόνηση που κατέστρεψε τα γύρω χωριά.
Συμμετείχε ο Θεός σ’ αυτό το γεγονός;
Υπό μία έννοια θα λέγαμε ΝΑΙ, αφού οι φυσικοί νόμοι δεν φύτρωσαν από το πουθενά, αλλά τους έθεσε ο ίδιος ο Δημιουργός. Από την άλλη πλευρά όμως θα λέγαμε ΟΧΙ, επειδή αν οι άνθρωποι δεν είχαν ενεργήσει με απερισκεψία, μάλλον τα χωριά εκείνα θα εξακολουθούσαν να βρίσκονται στη θέση τους μέχρι σήμερα όπως για εκατοντάδες χρόνια πριν.
Δεν το έκανε ο Θεός!
Οι άνθρωποι στην πρόσφατη τραγωδία, όπως και σε όλες τις φυσικές καταστροφές, δεν έχασαν τη ζωή τους επειδή το αποφάσισε και το πρόσταξε ο Θεός, αλλά ως συνέπεια φυσικών φαινομένων που λειτουργούν σύμφωνα με τους πάγιους και αναλλοίωτους νόμους της φύσης. Όπως μάλιστα δήλωσε ο Καθηγητής Σεισμολογίας κ. Παπαζάχος: «Ευτυχώς που γίνονται οι σεισμοί, διαφορετικά η γη μας θα ήταν ένας νεκρός πλανήτης, επειδή αυτές οι γεωλογικές κινήσεις κατά ένα μέρος συντηρούν τη ζωή στη γη. Το λάθος δεν ήταν στο σεισμό ή το τσουνάμι. Το λάθος ήταν που οι άνθρωποι δεν ήταν έτοιμοι να τα αντιμετωπίσουν σωστά.»
Αντίθετα από εμάς, που σαν εκείνους τους μαθητές, εύκολα βλέπουμε φωτιά να πέφτει από τον ουρανό στους συνανθρώπους μας, ο Χριστός λέει: «Δεν εξεύρετε ποίου πνεύματος είσθε σεις· διότι ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε να απολέση ψυχάς ανθρώπων, αλλά να σώση» (Λουκ. 9/θ/55). Αφού, λοιπόν, ο Κύριος σκεφτόταν πώς θα σώσει τους κατοίκους της Σαμάρειας, που μάλιστα αρνήθηκαν να Τον φιλοξενήσουν επειδή ήταν Ιουδαίος, και ούτε προς στιγμή δεν σκέφτηκε να τους εκδικηθεί, πώς εμείς λέμε ότι οι μεγάλες καταστροφές είναι “έργο Θεού”;
Επίσης, δεν σας φαίνεται περίεργο, που σχεδόν όλες οι καταστροφές που συμβαίνουν στον κόσμο, συνήθως γίνονται σε χώρες υπανάπτυκτες και φτωχές, που δεν έχουν τα μέσα και την τεχνολογία να προστατευτούν;
Πάντες ομοίως
Αλλά ο απόηχος της φωνής του Χριστού ακούγεται να λέει: «Οι δεκαοκτώ, επί τους οποίους έπεσεν ο πύργος εν τω Σιλωάμ και εθανάτωσεν αυτούς, νομίζετε ότι ούτοι ήσαν αμαρτωλοί υπέρ πάντας τους ανθρώπους τούς κατοικούντας εν Ιερουσαλήμ; Ουχί, σας λέγω, αλλ’ εάν δεν μετανοήτε, πάντες ομοίως θέλετε απολεσθή» (Λουκ. 13/ιγ/4-5).
Τι ήθελε να τονίσει εδώ ο Χριστός; Σίγουρα όχι την αμαρτωλότητα των θυμάτων. Αντίθετα εξήγησε ότι ο κακός τους θάνατος: (α) ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΤΟΥΣ και (β) ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Ήταν η κοινή μοίρα όλων των ανθρώπων, από την οποία κανείς δε θα μπορούσε να ξεφύγει. Επιτέλους, εκείνοι που άκουγαν τον Χριστό, και στους οποίους είπε ότι «ομοίως θα απολεσθούν», δεν πέθαναν από το μαχαίρι του Πιλάτου ούτε έπεσε στο κεφάλι τους κάποιος πύργος...
Άρα το «ομοίως» δεν αναφέρεται στον τρόπο αλλά στο τέλος, όχι στο πώς θα σκοτωθούμε αλλά στο ότι όλοι είμαστε υποκείμενοι στην πανανθρώπινη καταδίκη του θανάτου που ισχύει από την ώρα της πρώτης αμαρτίας, όταν ο Θεός προειδοποίησε: «Καθ’ ην ημέραν φάγης απ’ αυτού, θέλεις εξάπαντος αποθάνει» (Γέν 2/β/17), και από την οποία μοναδική ελπίδα για να γλιτώσει κάποιος είναι Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ.
«Τα έργα του Θεού»
Ας θυμηθούμε και την ιστορία του εκ γενετής τυφλού, για τον οποίο οι μαθητές ρώτησαν: «Ραββί, τις ήμαρτεν, ούτος ή οι γονείς αυτού, ώστε να γεννηθή τυφλός;» Θα προσέξουμε εδώ ότι ο Χριστός με τη σαφή Του δήλωση αποκλείει το ενδεχόμενο αυτό, λέγοντας: «Ούτε ούτος ήμαρτεν ούτε οι γονείς αυτού». Και ευθύς αμέσως εξηγεί ότι αυτή η κατάσταση έγινε «διά να φανερωθώσι τα έργα του Θεού εν αυτώ» (Ιωάν. 9/θ/3).
Πολλοί βιάζονται να συμπεραίνουν από τούτη την τελευταία φράση, ότι ο άνθρωπος αυτός σκόπιμα γεννήθηκε τυφλός, ώστε να φανεί επάνω του η θαυματουργή δύναμη του Θεού. Πόση παρεξήγηση!
Αν ήταν έτσι, θα έπρεπε όλοι να χαιρόμαστε για κάθε μας κακοτυχία, ατύχημα και αρρώστια, και να γιορτάζουμε που ξέσπασαν επάνω μας. Επίσης όσοι είναι υγιείς και δεν πεινούν ή υποφέρουν, θα έπρεπε να αναρωτηθούν μήπως δεν είναι καλοί Χριστιανοί και γι’ αυτό ο Θεός δεν τους έκρινε κατάλληλους «διά να φανερωθώσι τα έργα του Θεού» και στη δική τους ζωή μέσα από μια αρρώστια ή δυστυχία...
Δεν θα ήταν καλός Χριστιανός εκείνος που πριν πάει στη δουλειά του προσεύχεται, «Θεέ μου φύλαξε με να μην πάθω κανένα κακό»^ ούτε η μάνα που κυοφορεί και προσεύχεται για το μωράκι της, «Κύριε, ας είναι το παιδί μου υγιές»^ ή ο γεωργός που σπέρνει και προσεύχεται, «Κύριε, προστάτευσε το χωράφι μου και χάρισε καλή σοδειά». Αλλά και η Κυριακή Προσευχή δεν θα ήταν σωστό υπόδειγμα, αφού ζητάει –Δώσε μας ψωμί, –Μη μας οδηγήσεις σε πειρασμό και –Ελευθέρωσέ μας από τον Πονηρό.
Πώς όμως φανερώθηκαν τα έργα του Θεού στη ζωή του τυφλού; Με την τύφλωση ή με τη θεραπεία του; Ασφαλώς με το δεύτερο. Αν λοιπόν η θεραπεία του τυφλού ΗΤΑΝ ΕΡΓΟ ΘΕΟΥ, άρα ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΡΓΟ ΘΕΟΥ το γεγονός της τύφλωσής του. Ο Θεός δοξάζεται όχι όταν κάνει έργα κακά (και Τον δοξάζουμε επειδή δεν κάνει) αλλά όταν ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ κι αυτό θα γίνει στο τέλος των καιρών, τότε που θα καθαρίσει το σύμπαν ακόμη και από την παρουσία των κακοποιών δυνάμεων.
Αλλά υπάρχει και κρίση
Η Βίβλος αναφέρει κάποιες περιπτώσεις –ελάχιστες σε αριθμό– όπου ο Θεός έκανε μεγάλη και συλλογική κρίση (π.χ. στον Κατακλυσμό και στα Σόδομα). Ωστόσο ανάμεσα σ’ αυτές τις ειδικές περιπτώσεις και τις φυσικές καταστροφές που συμβαίνουν στον κόσμο, υπάρχει τεράστια διαφορά, επειδή στις πρώτες Η ΚΡΙΣΗ ΗΤΑΝ ΣΥΝΟΛΙΚΗ και χωρίς εξαιρέσεις.
Για τους κατοίκους της γης στην εποχή του Νώε, ο Χριστός μάς λέει ότι «ήλθεν ο κατακλυσμός και απώλεσεν άπαντας». Η οικογένεια του πατριάρχη γλίτωσε επειδή «ο Νώε ήτο άνθρωπος δίκαιος, τέλειος μεταξύ των συγχρόνων αυτού» (Γέν. 6/ς/8-9). Επίσης για τα Σόδομα αναφέρεται, «καθ’ ην ημέραν εξήλθεν ο Λωτ από Σοδόμων, έβρεξε πυρ και θείον απ’ ουρανού και απώλεσεν άπαντας» (Λουκ. 17/ιζ/27), ο δε Λωτ σώθηκε επειδή δεν ήταν όπως οι υπόλοιποι γύρω του.
Κάτι ανάλογο ίσχυε στα πλαίσια της Παλαιάς Διαθήκης και για το λαό Ισραήλ, που συχνά τιμωρήθηκε, κάτω από ορισμένες συνθήκες και προϋποθέσεις, ως ένας άνθρωπος... Όμως αυτές οι περιπτώσεις δεν έχουν εφαρμογή στους λαούς της γης. [Στο θέμα αυτό ελπίζουμε ν’ αναφερθούμε σε μελλοντική ευκαιρία.]
Συμπέρασμα
Δίκαια, λοιπόν, ο Ψαλμωδός ψάλλει–κι εμείς συμφωνούμε μαζί του: «Ο Θεός ημών είναι Θεός σωτηρίας· και Κυρίου του Θεού είναι η λύτρωσις από του θανάτου» (Ψαλμ. 68/ξη/20). Αυτή είναι η χαρά του Θεού, όχι να αφαιρεί τη ζωή αλλά ΝΑ ΠΑΡΕΧΕΙ ΖΩΗ! Και μάλιστα όχι μόνο ζωή που περιορίζεται στα πρόσκαιρα αλλά ζωή αιώνια κι ευλογημένη! |
