Κάθε χρόνο τέτοια εποχή...
Μεταμφιέσεις και Μεταμορφώσεις
Κάθε χρόνο στο τέλος του Χειμώνα και στις αρχές της Άνοιξης (Φεβρουάριος-Μάρτιος) το χριστεπώνυμο έθνος μας επιδίδεται στο έθιμο των μεταμφιέσεων. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα όλο και περισσότεροι Δήμοι της χώρας ανταγωνίζονται ποιος θα οργανώσει το «καλύτερο» καρναβάλι... όπου οι “χριστιανοί” συμπατριώτες μας μεταμφιέζονται ΧΑΡΙΝ ΤΟΥ ΕΘΙΜΟΥ.
Δεν ανήκει σ’ αυτό το χώρο η ανάλυση των λαογραφικών κ.λπ. στοιχείων του φαινομένου είναι παγκόσμιο και πανανθρώπινο. Ποιος δεν γνωρίζει τις μάσκες που χρησιμοποιούν στην Αφρική οι διάφοροι πρωτόγονοι λαοί; Και ποιος δεν ξέρει ότι οι ιερωμένοι των διαφόρων θρησκειών συχνά φορούν περίεργες στολές για να εντυπωσιάζουν τους απλούς οπαδούς παρουσιαζόμενοι ως δήθεν «επί της γης αντιπρόσωποι...
Οπως δηλώνουν οι ίδιοι οι καρναβαλιστές για τις ρίζες της Αποκριάς, αυτές είναι άμεσα δεμένες «με τις αρχαίες ανοιξιάτικες γιορτές. Οι Απόκριες κρύβουν βαθειά θρησκευτική πίστη και απόδοση λατρείας σε πανάρχαιες θεότητες... οι μεταμφιέσεις κατάγονται από τις αρχαίες λατρείες».[1]
Επιπλέον αξίζει να σημειωθεί ότι, ενώ πολλοί στην ιστορία προσπάθησαν να καταργήσουν αυτά τα έθιμα, δεν είχαν επιτυχία επειδή όσες απαγορεύσεις και αν έγιναν, όσες παραινέσεις και αν δόθηκαν, οι άνθρωποι πάντα επιστρέφουν σ’ αυτά. Είναι κάτι που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ με διατάξεις και νόμους. Είναι ένα φαινόμενο που περιμένει την εξήγησή του κι αυτό επιχειρούμε να κάνουμε ερευνώνται κάποιες πτυχές του πνευματικές.
ΕΝ ΜΟΡΦΗ ΘΕΟΥ
Οπως καλά γνωρίζει ο λαός του Κυρίου, ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ΚΑΤ’ ΕΙΚΟΝΑ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΟΜΟΙΩΣΙΝ. «Και είπεν ο Θεός, Ας κάμωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημών, καθ’ ομοίωσιν ημών» (Γεν. 1/α/26). Αλλά απέναντι σ’ αυτή την μεγαλειώδη αλήθεια, οι άνθρωποι επίμονα επιδιώκουν ΝΑ ΑΛΛΟΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Κάποιοι αλλάζουν τα ρούχα τους και ντύνονται με εκείνα του άλλου φύλου, άλλοι αλλάζουν το επάγγελμά τους φορώντας ανάλογες στολές, άλλοι αλλάζουν την ηλικία τους βάζοντας μάσκες και περούκες ηλικιωμένων ή νεαρών ατόμων, άλλοι παίρνουν τη μορφή γνωστών προσώπων, άλλοτε όμως χρησιμοποιούν εντελώς περίεργες ιδέες, και μεταμφιέζονται σε ζώα, σε τέρατα, σε σκελετούς, σε φαντάσματα και ξωτικά, σε “διαβόλους” και άλλα ανατριχιαστικά... Μετά, κρυμμένοι πίσω από αυτές τις μεταμφιέσεις, βρίσκουν ευκαιρία να χρησιμοποιούν την πιο βρόμικη γλώσσα, να προβαίνουν σε ανήθικες πράξεις, να εκδηλώνουν έναν άλλο εαυτό, κάνοντας και λέγοντας όσα δεν θα τολμούσαν να πράξουν στα φανερά...
Όπως γράφει η κ. Δ.Β. Χριστοπούλου, «Ανέκαθεν ο άνθρωπος ένιωθε την ανάγκη να μεταμφιέζεται ανεξαρτήτως ηλικίας και ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης. Η χαρά της μεταμφίεσης δεν είναι μόνο η χαρά του διαφορετικού. Ο καθένας μας έχει τη δυνατότητα να υποδύεται πρόσωπα, να γίνεται έστω και για λίγες ώρες κάτι που πάντα ονειρευόταν. Μπορεί, μέσω της μεταμφίεσης να εκφράσει τις πιο τρελές του επιθυμίες και τα πιο τρελά του όνειρα ελεύθερα, χωρίς να φοβάται ότι θα γίνει αντικείμενο ειρωνείας. Η ιστορία των μεταμφιέσεων αρχίζει στην αρχαία Ελλάδα την εποχή του Διονύσου και στην αρχαία Αίγυπτο με το θεό Όσιρη. Οι Απόκριες είναι μια μαγική γιορτή. Ο άνθρωπος γίνεται παντοδύναμος, μπορεί να μετενσαρκωθεί σε ό,τι θέλει, να ξεχάσει για λίγο το συνηθισμένο του εαυτό και να γίνει αυτό που δείχνει το αποκριάτικο κοστούμι του, λες και θα πάρει την υπόσταση της μεταμφίεσής του. O άνθρωπος απελευθερώνεται, σκέφτεται πιο απλά αλλά συγχρόνως με πολλή περισσότερη φαντασία. Το καρναβάλι είναι περίπου κοινό σε όλους τους λαούς, σε όλες τις παραδόσεις, σε όλες τις θρησκείες. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του είναι το κέφι, η ζωντάνια, η φαντασία, κυρίως η φαντασία. (...) Οι παράγοντες αυτοί μένουν αναλλοίωτοι από την εποχή των διονυσιακών τελετών με τα τρελά γλέντια και τις οινοποσίες».[2]
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ;
Συνήθως ο άνθρωπος δυσανασχετεί με αυτό που είναι. Πολλές φορές τα παιδιά, και ιδιαίτερα οι έφηβοι, διαμαρτύρονται για το πρόσωπό τους, για τη σωματική τους διάπλαση, για το χρώμα των μαλλιών ή των ματιών τους, για το σχήμα της μύτης τους, για το μέγεθος των αυτιών τους, για την γλώσσα που μιλάνε, για τη χώρα που γεννήθηκαν... Ιδιαίτερα σ’ αυτή την ηλικία η άρνηση της πραγματικότητας του εαυτού μας, ο μιμητισμός και η προσπάθεια εξομοίωσης με άλλα πρόσωπα (κάθε μορφής είδωλα) απαντάται σε μεγαλύτερη συχνότητα.
Κυρίως, όμως, ο άνθρωπος δεν είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του, επειδή η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στον άκρατο εγωισμό του. Κατά βάθος καθένας μας θα ήθελε να είναι εκείνος το κέντρο του κόσμου, το πρότυπο, ο εξαιρετικός, ο εξυπνότερος, ο δυνατότερος, ο ομορφότερος, το μοντέλο... Αλλά δεν είμαστε τίποτα από αυτά αφού οι περισσότεροι ανήκουμε σε αυτό που λέγεται “μέσο” και “κοινό”.
Αλλά όταν ο άνθρωπος δεν είναι ικανοποιημένος με αυτό που είναι, ούτε είναι ικανοποιημένος με όσα του επιτρέπονται να κάνει χωρίς να είναι υπόλογος σε κάποια ανώτερη αρχή, αυτή είναι η μεγαλύτερή του δυστυχία.
Όπως σημειώθηκε, ούτε οι πρωτόπλαστοι δεν εξαιρέθηκαν από αυτή την κρίση και ενώ είχαν πλαστεί από τον Θεό «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν» του Ύψιστου, επεθύμησαν κάτι άλλο, που στα μάτια τους ήταν ανώτερο και καλύτερο, δηλαδή να γίνουν «ως θεοί». Οι δύο φράσεις –«κατ’ εικόνα Θεού» και «ως θεοί»– όπως διατυπώνονται, δεν φαίνεται να έχουν μεταξύ τους ουσιαστική διαφορά, ίσως όμως το νόημά τους αποδίδεται καλύτερα με το παράδειγμα του βασιλιά της Βαβυλώνας –με όποιες μεταφυσικές προεκτάσεις– όταν είπε, «Θέλω αναβή εις τον ουρανόν, θέλω υψώσει τον θρόνον μου υπεράνω των άστρων του Θεού^ και θέλω καθίσει επί το όρος της συνάξεως, προς τα μέρη του βορρά^ θέλω αναβή επί τα ύψη των νεφελών^ θέλω είσθαι όμοιος του Υψίστου» (Ησ. 14/ιδ/13-14). Ναι, ήταν σ’ αυτόν τον πειρασμό που υπέκυψαν η Εύα και ο Αδάμ και έπραξαν την αμαρτία.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[1] Πάτρα, “Καρναβάλι 1992”, Φεβρ., Έτος 16ον.
[2] http://www.panteion.gr/~lapsusl/III/th_karnavali_gr.htm.
Σατανικές μεταμφιέσεις
Ομως οι άνθρωποι συχνά μεταμφιέζονται και χωρίς να είναι η εποχή του καρναβαλιού, αρκεί αυτό να εξυπηρετεί διάφορες επιδιώξεις τους. Από το αστυνομικό δελτίο μαθαίνουμε για άτομα που παρουσιάζονται ως δήθεν αστυνομικοί, υπουργοί, πλούσιοι γαμπροί, γιατροί κ.λπ., για να κερδίσουν από την ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ συνανθρώπων τους. Χρησιμοποιώντας ΠΛΑΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ (ταυτότητες, διαβατήρια κ.λπ.) αλλά και ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΕΙΣ, επιδιώκουν –και πολλές φορές κατορθώνουν– να ιδιοποιηθούν περιουσίες ή άλλα οφέλη, πράγματα που δε θα μπορούσαν να γίνουν αν δεν έπαιρναν τη μορφή ή το σχήμα κάποιου άλλου, προσποιούμενοι ότι δήθεν είναι εκείνος.
ΠΡΩΤΟΣ «ΜΑΣΚΑΡΑΣ» Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ (*)
Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΔΑΞΑΣ αυτό το κακό «παιχνίδι» ήταν ο Διάβολος και πως η πρώτη μεταμφίεση έγινε στον Κήπο της Εδέμ, όταν ο ΠΟΝΗΡΟΣ εχθρός του Θεού και των ανθρώπων ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΗΚΕ ΣΕ ΦΙΔΙ και με τον τρόπο αυτό κατάφερε να ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ στην παγίδα του την Εύα και μαζί τον Αδάμ, για να τους οδηγήσει στην αμαρτία.
Αξίζει να προσέξουμε πως μέχρι την ώρα που ο Θεός ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ την πραγματικότητα, η Εύα εξακολουθούσε να πιστεύει και να λέει, «ο όφις με ηπάτησεν»... καθώς έβλεπε μόνο την εξωτερική μορφή του «συνομιλητή» της. Όμως ο Θεός, που γνώριζε την πραγματικότητα, απευθυνόμενος στο φίδι μίλησε σε μια ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ, χρησιμοποιώντας όρους που δε θα μπορούσαν να έχουν καμία σχέση με το ερπετό, όπως «έχθραν θέλω στήσει αναμέσον σού και της γυναικός, και αναμέσον του σπέρματός σου και του σπέρματος αυτής^ αυτό θέλει σου συντρίψει την κεφαλήν, και συ θέλεις κεντήσει την πτέρναν αυτού» (Γεν. 3/γ/15).
Είναι ενδιαφέρον ότι την «τέχνη» των μεταμφιέσεων ο Διάβολος ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ έκτοτε. Γράφοντας με σοφία Αγίου Πνεύματος ο απόστολος Παύλος φανερώνει ότι «αυτός ο Σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός» (Β~ Κορ. 11/ια/14). Δεν είναι κάτι καινούργιο, που πρέπει να μας εκπλήττει –«ουδέν θαυμαστόν» λέει– αλλά ένα αρχαίο τέχνασμα στο οποίο συχνότατα επανέρχεται «ο πλανών την οικουμένην όλην».
ΠΕΙΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ
Ετσι μεταμφιεσμένος παρουσιάστηκε και στον ίδιο τον Κύριό μας στην έρημο, όταν προσπάθησε να Τον παρασύρει στην ΠΑΡΑΚΟΗ. Είναι ενδιαφέρον ότι στους δύο πρώτους πειρασμούς δεν αποκαλύπτεται η αληθινή ταυτότητα του πειραστή, αφού τα λόγια του θα μπορούσε να τα πει και να τα υποστηρίξει ΚΑΘΕ ΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. (Και δυστυχώς τέτοιοι “λογικοί” άνθρωποι υπάρχουν πολλοί γύρω μας και ανάμεσά μας – ακόμα δε και ο ίδιος ο εαυτός μας μπορεί μερικές φορές να λειτουργεί με τέτοιο τρόπο).
Μόνο στον τρίτο πειρασμό ο Διάβολος ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΕ απροσχημάτιστα, όταν είπε στον Κύριο: «Ταύτα πάντα [τα βασίλεια της γης] θέλω σοι δώσει, εάν πεσών προσκυνήσεις με» (Ματθ. 4/δ/9). Και μόνο τότε ο Κύριος απευθύνεται πλέον στον Σατανά με το όνομά του: «Ύπαγε, Σατανά^ διότι είναι γεγραμμένον, `Κύριον τον Θεόν σου θέλεις προσκυνήσει, και αυτόν μόνον θέλεις λατρεύσει’» (εδ. 10), επειδή αυτή τη φορά προσπάθησε να Τον παρασύρει όχι σε μια πράξη ολιγοπιστίας ή ματαιοδοξίας αλλά σε σαφή παράβαση συγκεκριμένου νόμου του Θεού.
ΟΙ ΜΙΜΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ
Ο απόστολος Παύλος αποκάλυψε επίσης πως τις ίδιες μεθόδους παραπλάνησης μεταχειρίζονται και τα όργανα του Διαβόλου, που δεν είναι μόνο τα πονηρά πνεύματα αλλά και άνθρωποι οι οποίοι προσφέρονται να εργαστούν γι’ αυτόν εκούσια ή ακούσια. Αναφερόμενος μάλιστα σε κάποιους που εκείνη την εποχή εισερχόμενοι στο χώρο της Εκκλησίας προσπάθησαν να αναλάβουν αξιώματα και να ποδηγετήσουν τους υπόλοιπους πιστούς, ο Παύλος έγραψε: «Οι τοιούτοι είναι ψευδαπόστολοι, εργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εις αποστόλους Χριστού» (Β~ Κορ. 11/ια/13). Δεν είναι πράγματι απόστολοι, όμως «μετασχηματίζονται» σε τέτοιους. Δεν τους όρισε ο Θεός αλλά προσπαθούν να αναδειχθούν μόνοι τους ή με την υποστήριξη άλλων ανθρώπων.
Τέτοιοι άνθρωποι, λέει ο Παύλος, δεν είναι καλοπροαίρετοι, που κινούνται ίσως από άγνοια ή υπερβολικό ζήλο, αλλά –τις πιο πολλές φορές– είναι «εργάται δόλιοι», δηλαδή άνθρωποι που χρησιμοποιούν «δόλο». (Σύμφωνα με τα λεξικά δόλιος είναι εκείνος που χρησιμοποιεί δόλωμα, πανουργία, εξαπάτηση, και μάλιστα ο κινούμενος εν γνώσει του αθέμιτου χαρακτήρα των πράξεών του). Δεν είναι λοιπόν μόνον ο Διάβολος, που ενεργεί με τέτοιο τρόπο, αλλά τον μιμούνται και τα όργανά του: «Και οι διάκονοι αυτού μετασχηματίζωνται εις διακόνους δικαιοσύνης^ των οποίων το τέλος θέλει είσθαι κατά τα έργα αυτών», λέει ο Παύλος (Β~ Κορ. 11/ια/13-15).
Ακολουθώντας το ΚΑΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ του αφέντη τους, τούτοι οι άνθρωποι του Διαβόλου εύκολα μεταχειρίζονται ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΕΙΣ για να ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΟΥΝ την Εκκλησία και τους πιστούς, συνήθως παρουσιαζόμενοι ως ΨΕΥΔΑΠΟΣΤΟΛΟΙ, ΨΕΥΔΟΧΡΙΣΤΟΙ, ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΣ, ΨΕΥΔΑΔΕΛΦΟΙ κ.λπ.
Σαν αποτέλεσμα βλέπουμε πάρα πολλές περιπτώσεις που συνάνθρωποί μας –και μάλιστα άνθρωποι των εκκλησιών– πέφτουν σε παρόμοιους πειρασμούς, καθώς χρησιμοποιούν την πίστη για υλιστικά οφέλη (θεραπείες, υλικά κέρδη) και προβολή μεταξύ των ανθρώπων (καριέρα, δημοσιότητα, θαυμασμό). Είναι αυτοί για τους οποίους η Βίβλος θα πει: «των οποίων ο Θεός είναι η κοιλία» (Φιλ. 3/γ/19).
Κανένας από αυτούς, βέβαια, δεν έρχεται να πει: «Προσέξτε, είμαι ΨΕΥΤΙΚΟΣ...». Αντίθετα προσποιούνται ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΕΣ, ΤΟΥΣ ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΥΣ...
ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ
Είναι εξαιρετικά τραγικό ότι τέτοιοι άνθρωποι, εκτός από του να παραπλανούν τους άλλους, τελικά καταφέρνουν να παραπλανήσουν και τον ίδιο τους τον εαυτό. Είναι εκείνοι που θα φτάσουν μέχρι το βήμα του Χριστού ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ. Γι’ αυτούς μιλούσε ο Κύριος όταν έλεγε, «Πολλοί θέλουσιν ειπεί προς εμέ εν εκείνη τη ημέρα, Κύριε, Κύριε, δεν προεφητεύσαμεν εν τω ονόματί σου, και εν τω ονόματί σου εξεβάλομεν δαιμόνια, και εν τω ονόματί σου εκάμομεν θαύματα πολλά;» (Ματθ. 7/ζ/22).
Ποιος θα είχε το θράσος, γνωρίζοντας την ανορθόδοξη στάση του απέναντι στον Θεό, να παρουσιαστεί στον Χριστό και να απαιτήσει εύσημα και αμοιβές; Ασφαλώς κανένας. Εδώ όμως έχουμε ανθρώπους πρόθυμους να δείξουν τα “πεπραγμένα” τους («προεφητεύσαμεν, εξεβάλομεν δαιμόνια, εκάμομεν θαύματα»...) και μάλιστα να ζητήσουν πληρωμή γι’ αυτά...
Πώς θα απαντήσει σε όλους αυτούς ο Κύριος, το λέει ο ίδιος με το αψευδές στόμα Του: «Τότε θέλω ομολογήσει προς αυτούς, Ότι ποτέ δεν σας εγνώρισα^ φεύγετε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν» (εδ. 23).
Όλη τους η εξωτερική εμφάνιση ταιριάζει σε δούλους του Θεού. Τα έργα τους είναι από εκείνα που πολλοί σημερινοί χριστιανοί ζηλεύουν, μάλιστα μερικοί είναι πρόθυμοι και τρέχουν να φοιτήσουν σε Σεμινάρια ή «Σχολές Θαυμάτων» πληρώνοντας χρήματα για να μπορούν, όπως λένε, να “δοξάσουν” τον Θεό με τις πράξεις τους... Όμως η ετυμηγορία του Χριστού είναι συγκλονιστική: Εσείς ήσασταν «οι εργαζόμενοι την ανομίαν».
Δεν τους λέει πως ήταν ολιγόπιστοι, φίλαυτοι ή φιλάρεσκοι, δεν λέει ότι αγαπούσαν τον εαυτό τους και το καλό τους όνομα. Αλλά τους λέει κάτι αυστηρότερο: ΕΡΓΑΖΟΣΑΣΤΑΝ ΤΗΝ ΑΝΟΜΙΑ ή, με άλλα λόγια, ΟΛΑ ΟΣΑ ΚΑΝΑΤΕ ΗΤΑΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟ (=ανομία), ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
Είναι δυνατό, λοιπόν, κάποιος να προφητεύει (=να μιλάει για λογαριασμό του Θεού), να κάνει θαύματα και να βγάζει δαιμόνια, και όμως αυτός ο άνθρωπος να ενεργεί ενάντια στο θέλημα του Θεού; Ο Κύριος λέει, ΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ!
Προειδοποίση γι’ αυτό τον κίνδυνο δίνει και σε άλλο σημείο ο λόγος του Θεού, αποκαλύπτοντας ότι οι άνθρωποι αυτοί, που έχουν ΜΟΝΟ «μορφήν ευσεβείας» αλλά έχουν αρνηθεί τη δύναμή της να αλλάξει τους χαρακτήρες τους, δυστυχώς, υπάρχουν και κινούνται ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ..., γι’ αυτό και με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο συμβουλεύει: «Τούτους φεύγε» (Β~ Τιμ. 3/γ/5).
Παρόμοια και ο Χριστός είπε στους μαθητές Του –και δι’ αυτών σε μας– «Προσέχετε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς εσάς με ενδύματα προβάτων, έσωθεν όμως είναι λύκοι άρπαγες» (Ματθ. 7/ζ/15).
Ας σημειωθεί επιπρόσθετα πως, αντίθετα από όσα λένε διάφοροι κληρικοί, αυτοί οι επικίνδυνοι άνθρωποι δεν είναι οι «ετερόδοξοι αιρετικοί», αλλά από τους “εντός των τειχών”, δηλαδή ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ, από τους οποίους εύκολα μπορείς να ξεγελαστείς επειδή εξωτερικά είναι ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(*) Μασκαράς=Άτομον φέρον μάσκα, προσωπιδοφόρος, μετημφιεσμένος,//(μετφ.) επαίσχυντος, κακοήθης, απατεών.
«Χριστιανικές» μεταμφιέσεις
Ομως υπάρχει κίνδυνος να πέσουν σε θρησκευτικό καρναβάλι ακόμη και οι πιστοί. Αυτό συμβαίνει όταν παρασυρθούμε από τον ΠΑΛΑΙΟ ΜΑΣ ΕΑΥΤΟ στην παγίδα να θέλουμε να μοιάζουμε με τον κόσμο. Απέναντι σ’ αυτό ο Απόστολος προειδοποιεί και συμβουλεύει: «Μη συμμορφόνεσθε με τον αιώνα τούτον» (Ρωμ. 12/ιβ/2).
Συμμορφώνονται εκείνοι που ενώ από την φύση τους πρέπει να έχουν μια άλλη μορφή, για λόγους που οι ίδιοι ξέρουν, αποφασίζει ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΛΛΟΥ – και στο προκείμενο αυτός ο άλλος είναι Ο ΚΟΣΜΟΣ. Μπορεί όμως ο πιστός να θέλει να μοιάσει με τον κόσμο; Μπορεί εκείνος που το Πνεύμα του Θεού τον έχει ενημερώσει πως «όστις θελήση να ήναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται» (Ιακ. 4/δ/4), να διαλέγει θεληματικά να μοιάσει με τον ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ; Αφού το λέει ο λόγος του Θεού σημαίνει ότι μπορεί, αλλά και η καθημερινή πραγματικότητα επαληθεύει πόσο εύκολα γίνεται αυτό στην πράξη.
Με άλλα λόγια, αυτά που σε κανένα λογικό μυαλό δε μπορούν να σταθούν, συμβαίνουν ανάμεσα σε ονομαζόμενους χριστιανούς γι’ αυτό και σήμερα –όπως γενικά ομολογείται– είναι τόσο δύσκολο να διακρίνεις τον πιστό από τον άπιστο, τον χριστιανό από τον κοσμικό, τον πνευματικό από τον σαρκικό.
Θα μπορούσαμε να πούμε σαν συμπέρασμα, ότι υπάρχουν κάποιοι ΚΟΣΜΙΚΟΙ που μεταμφιέζονται ως ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, αλλά και κάποιοι ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ που επιμένουν να μεταμφιέζονται ως ΚΟΣΜΙΚΟΙ!
Όσο και αν φαίνεται οξύμωρο, δυστυχώς οι περισσότεροι στον λεγόμενο χριστιανικό κόσμο ανήκουν στα δύο αυτά “στρατόπεδα”. Θέλουν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα και «χωλαίνουν μεταξύ δύο φρονημάτων». Αυτό όμως τους οδηγεί βάσιμα στην απομάκρυνση από το δρόμο του Θεού και κάθε κοινωνία μαζί Του και η γνώμη του Θεού για τέτοιες καταστάσεις εκφράζεται με το παράδειγμα του χλιαρού νερού που προκαλεί τον εμετό (Αποκ. 3/γ/16). Θα λέγαμε, συνεπώς, ότι εκείνοι που προσπαθούν να συμβιβάσουν τα δύο, μάλλον αντιμετωπίζουν πρόβλημα ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ.
![rodin[1]1](images/SMILING.jpg)