ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΜΕ ΞΕΝΑ ΚΟΛΛΥΒΑ...
Οτι η Ελλαδική Εκκλησία έχει γεμάτο βαλάντιο όλοι το ξέρουν. Ότι είναι μεγαλομέτοχος της Εθνικής Τράπεζας, κι αυτό είναι γνωστό. Ότι διαθέτει εκτάσεις και ακίνητα σημαντικής αξίας θα καταφανεί όταν επιτέλους ολοκληρωθεί το Εθνικό Κτηματολόγιο (που κοντεύει να «στοιχειώσει» σαν το γεφύρι της Άρτας).
Παρ’ όλα αυτά, όπως δημοσιεύθηκε στον Τύπο («Κυριακάτικη» 14-4-2002) ο κ. Χριστόδουλος επιχείρησε να αποσπάσει από την Εθνική Τράπεζα ένα «δώρο» 500.000.000 δρχ. με το οποίο θα χρηματοδοτούσε το «σχέδιο της Εκκλησίας» για την ενίσχυση των οικογενειών της Θράκης που αποκτούν τρίτο παιδί...
Αν και όλα έγιναν με απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων από τον οποίο ζητήθηκε να χειριστεί την υπόθεση λόγω γνωριμίας του με τον Διοικητή της ΑΤΕ και της θέσης του στο Δ.Σ. της Τράπεζας, αρνήθηκε να συμπράξει με την ηγεσία της Εκκλησίας σε τέτοιου είδους διεργασίες που του προκαλούν «συνειδησιακή σύγκρουση».
Η υπόθεση –που έφερε στη μνήμη ανάλογες ενέργειες της αλήστου μνήμης Φρειδερίκης με τα βιβλιάρια απόρων κορασίδων για τα οποία επιβάρυνε διάφορες βιομηχανίες...– μάλλον δεν τιμά τον επικεφαλής της Εκκλησίας. |
ΟΙ «ΚΥΡΗΝΑΙΟΙ»...
Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου στο Ισραήλ –όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη– (που έσπευσε να πάει στο Ισραήλ για να προλάβει τον Οικουμενικό κ. Βαρθολομαίο), ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ. Ειρηναίος πήρε την ευκαιρία για να προβάλει το έργο των Ελλήνων μοναχών που υπηρετούν στα προσκυνήματα και οι οποίοι, σύμφωνα με τα λόγια του, «αίρουσι, ως Σίμωνες Κυρηναίοι, τον Σταυρόν του Έθνους και της κατ’ Ανατολάς Ορθοδόξου Εκκλησίας και ίστανται ες αεί αντάξιοι της υψηλής και εθνικής αυτών αποστολής».
Όπως δικαιολογημένα αναρωτιέται η συντάκτρια της εφημερίδας «Το Βήμα» (14-4-2002) κ. Μ. Αντωνιάδου,
«Όσο για τον Σταυρό του Έθνους που αίρουν οι Αγιοταφίτες διερωτάται κανείς στη σημερινή φλεγόμενη Μέση Ανατολή τι στόχο έχει. Και αν μπορεί να συγκριθεί με την αποτελεσματικότητα των ετεροδόξων στην περιοχή. Η φύλαξη των Προσκυνημάτων είναι κάτι που υπαγορεύεται από τη συνείδηση του κάθε αγιοταφίτη μοναχού. Όταν αυτός όμως είναι και κληρικός, δεν μπορεί να ξεχνά ότι έχει ένα δυναμικό αραβόφωνο ποίμνιο».
Και άλλοτε έχουμε καυτηριάσει την καταστροφική για την εκκλησία πρακτική ορισμένων που επιμένουν να ταυτίζουν την εκκλησία με συγκεκριμένη χώρα ή έθνος. Τόσο δύσκολο τους είναι να καταλάβουν ότι η Εκκλησία δεν είναι ούτε ελληνική ούτε αραβική υπόθεση, ούτε και καμιάς άλλης χώρας ή λαού. Ο Χριστός έστειλε τους μαθητές Του εις «πάντα τα έθνη» και στους κόλπους της «δεν είναι Έλλην και Ιουδαίος, περιτομή και ακροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος, αλλά τα πάντα και εν πάσιν είναι ο Χριστός» (Ματθ. 28/κη/19, Κολ. 3/γ/11). Συνεπώς όταν οι άνθρωποι αντικαθιστούν τον Σταυρό του Χριστού με εκείνον του Έθνους ή οποιονδήποτε άλλον, πλέον δεν είναι ακόλουθοι του Χριστού (Ματθ. 16/ις/24) ακόμη και αν αυτοκολακεύονται ως “Κυρηναίοι” ή όπως αλλιώς. |
ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΄Η ΑΤΥΧΙΑ;
Υπάρχουν κάποιοι που κηρύττουν διάφορα αμερικανικής προελεύσεως “ευαγγέλια”, υπόσχονται στους οπαδούς τους “λαγούς με πετραχήλια”. Τους τελευταίους μήνες ωστόσο παρακολουθούμε έναν από αυτούς –από δυσερμήνευτη σύμπτωση– να ταλαιπωρείται από νοσοκομείο σε νοσοκομείο και από ατύχημα σε ατύχημα... σε συχνότητα που δε μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Ασφαλώς και δεν επιχαίρουμε γι’ αυτό, ελπίζουμε όμως τουλάχιστον έτσι να αντιληφθεί το μάταιο και μη βιβλικό μήνυμα που ανέλαβε να εισάγει “εκ της Εσπερίας”...
Και ας μην επικαλείται το γνωστό και χιλιοειπωμένο παραμύθι περί δήθεν “επιθέσεων του εχθρού”... διότι, όπως δηλώνει ο λόγος του Θεού, «σεις εκ του Θεού είσθε, τεκνία, και ενικήσατε αυτούς^ διότι μεγαλήτερος είναι εκείνος όστις είναι εν υμίν, παρά όστις είναι εν τω κόσμω» (Α~ Ιωάν. 4/δ/4). Αν όντως ευαγγελίζεται “την νίκη” ας την δείξει πρώτα στη δική του τη ζωή. |
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΔΕΣ...
Αρχιερείς της Ελλαδικής Εκκλησίας συχνά έχουν μιλήσει για τη σκοτεινή πλευρά των Ολυμπιακών Αγώνων και για τους κινδύνους που αντιμετωπίζει το ελληνικό έθνος κάτω από τον μανδύα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Περιέργως όμως την ίδια στιγμή σπεύδουν να επωφεληθούν από κάθε μορφής οικονομικό αντάλλαγμα που μπορεί να προκύψει από συνεργασία με αυτούς τους εξωεκκλησιαστικούς θεσμούς.
Έτσι μόλις υπογράφηκε μνημόνιο “συναντίληψης και συνεργασίας” ανάμεσα στον Αρχιεπίσκοπο κ. Χριστόδουλο και την Πρόεδρο του “Αθήνα 2004", ο Αρχιεπίσκοπος χαρακτήρισε ως ”εθνική επιταγή" τη στήριξη των Ολυμπιακών Αγώνων. (Η Εκκλησία θα λάβει κονδύλιο ύψους 200 εκατομμυρίων δρχ. για την ανάπλαση δύο εκκλησιαστικών κτιρίων (Διορθόδοξο Κέντρο Πεντέλης και Κτήριο Αποστολικής Διακονίας στο Αιγάλεω) που θα αξιοποιηθούν για τις ανάγκες της ολυμπιακής φιλοξενίας.
Επίσης η Εκκλησία δημιουργεί Ανώνυμες Εταιρείες, για την καλύτερη απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων από το τρίτο πακέτο στήριξης...
Όπως φαίνεται το “λαδάκι” του μαμωνά βοηθάει να καταπίνονται και όσα αλλιώς ΔΕΝ ΚΑΤΑΠΙΝΟΝΤΑΙ...|
Οπως κάθε λέξη έχει το νόημά της, το αυτό ισχύει και για την υπέροχη λέξη “ορθοδοξία”, για την οποία αρκετές αλήθειες γράφει ο κ. Καλλίνικος στο άρθρο του που αναδημοσιεύεται στη σελ. 2712 αυτού του τεύχους. Όμως υπάρχουν κάποιοι που συστηματικά φροντίζουν να αλλάζουν τα νοήματα κάθε φορά κατά το δοκούν.
Έτσι, αντί η χριστιανοσύνη να τιμά την ορθοδοξία με βάση τα κατορθώματα της πίστης και της αγιότητας των πιστών –που δυστυχώς στις μέρες μας όλο και πιο σπάνια γίνονται– έχει ορίσει ως αιτία εορτασμού της ορθοδοξίας την “αναστήλωση” των εικόνων.
Αν εκείνο που ξεχώρισαν οι ταγοί της καθ’ ημάς Ανατολής ως άξιο εορτασμού είναι η τιμητική προσκύνηση των εικόνων, τότε γι’ αυτούς το νόημα του χριστιανισμού έχει τόση μόνο αξία, όση ένας ξερός σκελετός απέναντι σε ένα ζωντανό σώμα, και βέβαια κανείς δεν καμαρώνει για τα ρούχα που είναι ντυμένος ένας νεκρός... Όπως δίδαξε ο Χριστός, «Η ζωή είναι τιμιώτερον της τροφής, και το σώμα του ενδύματος» (Λουκ. 12/ιβ/23).
Από την άλλη πλευρά είναι εκείνοι που κάποτε τόλμησαν να διαχωρίσουν τη θέση τους από τα μαυσωλεία του νεκρού χριστιανισμού επιθυμώντας να ζήσουν ουσιαστική ζωή, αλλά και αυτοί, δυστυχώς τις περισσότερες φορές, “κόλλησαν στο δρόμο”. Το θάνατο των πρωτοπόρων αναμορφωτών ακολούθησε η μουμιοποίηση των κινημάτων τους, τα οποία εξακολουθούν μεν να υφίστανται, όμως χωρίς ζωή και πίστη.
Ίσως είναι τούτος ο λόγος που τα εκκλησιαστικά “κοιμητήρια” –που ονομάζονται εκκλησίες μόνο κατ’ ευφημισμόν– ψάχνουν τρόπους να ξανασμίξουν σε ένα κοινό οικουμενικό τέλμα, παραγωγικό μόνο σε κουνούπια και βατράχια, που η δυσοσμία του θα μολύνει όλο και περισσότερο την ανθρωπότητα.
Δύο προσευχές κάνει ο συνειδητός πιστός απέναντι σ’ αυτά: (1) Κύριε βοήθησε εμένα –έστω και ως άτομο– να ζήσω σύμφωνα με το δικό Σου θέλημα, και (2) Έρχου Κύριε Ιησού. |
ΕΝΩΤΙΑ ΚΑΙ ΕΡΡΙΝΑ...
Λόγω της μεγάλης έκτασης των άρθρων του παρόντος τεύχους, η μελέτη μας για τα ενώτια, τα έρρινα και τα τατουάζ αναβάλλεται για το επόμενο. Προσεύχεστε! <ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟ ΤΩΡΑ ΕΔΩ>
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ
