Αντίλαλοι... στο
“Πνεύμα” της Ασίζης
ΚΑΜΙΑ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ
Αναφερόμενος στην «συμπροσευχή» της Ασίζης (βλ. προηγούμενο τεύχος), ο αναγνώστης μας κ. Τζ.Π. σε επιστολή του σημειώνει απόψεις για το πώς οι εν λόγω θρησκευτικοί ηγέτες θα μπορούσαν να είναι περισσότερο αποτελεσματικοί, αν πράγματι ενδιαφέρονταν για την ειρήνη του κόσμου. Ξεχωρίζουμε ένα απόσπασμα:
«...Κάθε ιερέας ας πει τελικά σε κάθε λόγο του κάτι αληθινό και παρηγορητικό, όπως το πρότυπο μας ο Ιησούς. Ποιον παρηγόρησαν και ποιον αγκάλιασαν δυστυχισμένο και πεφορτισμένο; Ποιον πλούσιο και αναιδή απείλησαν για μετάνοια και μέλλουσα κρίση;
Αν βρίσκαμε αγαπητέ φίλε έστω και ένα στοιχείο αληθινό που να μας θυμίζει τον Θεό μας επάνω τους (κατά κανόνα), θα τους θεωρούσαμε ιερείς του Υψίστου. Αν όμως η υποκρισία και η αμαρτία υπερχειλίζει από τα χείλη τους, μήπως θα πρέπει να τους θυμίσουμε ποιος θα είναι ο κριτής κι ο άξιος τιμωρός τους;
Η Βίβλος λέει πως δυο και μόνο άνθρωποι θα μπορέσουν να κρίνουν την οικουμένη στο αίσχος της, ώστε όλοι να δουν πως ούτε οι αριθμοί των πιστών ούτε το πλήθος των ιερέων αγγίζουν τον Θεό που κυβέρνα το Σύμπαν. (Αποκ. κεφ. 11/ια). Θα είναι άραγε σε συνόδους η κρίση των δυο μαρτύρων; Θα είναι σε γεύματα και εκδηλώσεις; Δεν νομίζω. Η περιβολή τους (ενδεδυμένοι με σάκους) θυμίζει άλλους χώρους και άλλο ήθος. Το ήθος της λύπης για την αναίδεια των κακών της γης και την αδικία (την αδικία που ο Ιωάννης ο Πρόδρομος κατήγγειλε με όνομα και επώνυμο στο πρόσωπο του Ηρώδη και της Ηρωδιάδας), και απευθύνοντας προτροπές σε κάθε ηγέτη και θεσμοθετημένο όργανο (στρατιωτικούς κ.λπ.).
Αλλά εμείς από τη συνάντηση στην Ασίζη δεν ακούσαμε κανένα όνομα και καμιά προτροπή έμπρακτης κίνησης προς το καλύτερο.»
Συμφωνούμε και επαυξάνουμε. Από ευχές και λόγια χορτάσαμε. Μάλιστα ο λαός λέει πως «Το πολύ το `Κύριε ελέησον το βαριέται και ο Θεός». Όμως δεν βλέπουμε ουσιαστικές ενέργειες ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ, δηλαδή στους άμεσα εμπλεκόμενους. |
ΤΟ ``ΠΝΕΥΜΑ’‘ ΤΗΣ ΑΣΙΖΗΣ
Αντίθετα ο Ρωμαιοκαθολικός Καρδινάλιος Ρότζερ Ετσεγαράυ καταλήγει ένα δικό του δισέλιδο κείμενο –όπου το όνομα του Ιησού δεν αναφέρεται ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ– με τα εξής περίεργα λόγια:
«Το φως των Χριστουγέννων φωτίζει και θερμαίνει τη νύκτα μας. Είναι μυστηριώδες καθετί που ``το Πνεύμα της Ασίζης’’ μπορεί να φανταστεί και να δημιουργήσει, ακούοντας τον ύμνο των αγγέλων: ``Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία’’. Ω, ``Πνεύμα της Ασίζης’’: έλα να κατοικήσεις μέσα σε όλους εμάς!»
Περιοδικό «Ανοιχτοί Ορίζοντες»
Απρίλιος 2002, σελ. 11
Αιώνες τώρα Ρωμαιοκαθολικοί και άλλοι χριστιανοί διαφωνούν μεταξύ τους για το filioque. Μήπως όμως ξέρουν να μας πουν ποιο είναι αυτό το «Πνεύμα της Ασίζης», από ποιον εκπορεύεται και σε τι αποβλέπει...
Από ό,τι εμείς γνωρίζουμε, η Βίβλος αναφέρεται ΜΟΝΟ σε «εν Πνεύμα» εκ του Θεού. Οτιδήποτε άλλο, λοιπόν, μάλλον πρέπει να είναι «εκ του πονηρού»... |
ΤΟ ΜΕΣΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΔΡΑΜΑ
Αν και πολιτικά στην πραγματικότητα, τα τραγικά γεγονότα που διαδραματίζονται αυτή την περίοδο στη Γη του Ισραήλ, αρκετές φορές ντύθηκαν με θρησκευτικό μανδύα. Από τη μια είναι οι Εβραίοι, από την άλλη οι Μουσουλμάνοι και ανάμεσά τους οι Χριστιανοί – τούτοι οι τελευταίοι επαμφοτερίζοντες...
Σημαντικό ρόλο στη σχετική ειδησεογραφία έπαιξε και ο Ναός της Γεννήσεως, στη Βηθλεέμ, τον οποίο παραβίασαν για να κρυφτούν σ’ αυτόν ΕΝΟΠΛΟΙ Παλαιστίνιοι που καταζητούνται από τους Ισραηλινούς ως τρομοκράτες. Όμως ο κ. Αραφάτ –που σημειωτέον είναι Μουσουλμάνος– ενδιαφέρθηκε για την “ιερότητα” του χώρου ενώ Έλληνες πολιτικοί τους παραλλήλισαν με τους ικέτες της αρχαιότητας...
Όταν η θρησκεία σμίγει με την πολιτική γίνεται εύφορο έδαφος για αιματοχυσίες και καταδυναστεύσεις. Η σημερινή θλιβερή πραγματικότητα απλά επιβεβαιώνει τον κανόνα... |
