Η μαρτυρία του Λάζαρου ήταν αδιάψευστη
Λάζαρος, ο σιωπηλός μάρτυρας
«Ο Ιησούς λοιπόν προ εξ ημερών του Πάσχα ήλθεν εις Βηθανίαν όπου ήτο ο Λάζαρος ο αποθανών, τον οποίον ανέστησεν εκ νεκρών. Και έκαμαν εις αυτόν δείπνον εκεί, και η Μάρθα υπηρέτει^ ο δε Λάζαρος ήτο εις εκ των συγκαθημένων μετ’ αυτού»
(Ιωάν. 12/ιβ/1-2).
Ο Λάζαρος ήταν σιωπηλός. Δεν χρειαζόταν να πει ή να κάνει κάτι. Απλά καθόταν στο τραπέζι μαζί μ’ Εκείνον που τον ανέστησε από τους νεκρούς. Αυτό ήταν αρκετό για να τον κάνει αντικείμενο μεγάλης αμφισβήτησης και περιέργειας. Πριν από αρκετές μέρες ο Λάζαρος αρρώστησε και πέθανε και τον είχαν βάλει στον τάφο. Όμως ο Κύριος Ιησούς ήρθε στον τάφο και πρόσταξε ν’ ανοίξουν την πέτρα. Ύστερα προσευχήθηκε στον ουράνιο Πατέρα, φώναξε τον Λάζαρο με δυνατή φωνή, λέγοντας: «Λάζαρε, ελθέ έξω» (Ιωάν. 11/ια/43). Ο Λάζαρος υπάκουσε στη φωνή του Κυρίου του και βγήκε από τον τάφο, ζωντανός από τους νεκρούς. Από τότε και μετά αυτή ήταν η ομολογία του Λάζαρου. Ήταν και θα είναι για πάντα εκείνος που ο Ιησούς «ανέστησεν εκ νεκρών» (Ιωάν. 12/ιβ/2). Κανένας λόγος του Λάζαρου δεν γράφτηκε στις Άγιες Γραφές, όμως από εκείνη τη μέρα και μετά η ζωή του ήταν μια ηχηρή αν και σιωπηλή μαρτυρία για τη δύναμη του Κυρίου Ιησού, να ανασταίνει τους νεκρούς.
Πολλοί ήρθαν από γύρω στην πόλη της Βηθανίας για να δουν αυτόν τον άντρα που ο Ιησούς ανάστησε από τους νεκρούς. Εκείνοι που είδαν τον Λάζαρο ή άκουσαν την ιστορία του ήταν αναγκασμένοι να κάνουν μια εκλογή και να πάρουν μια στάση απέναντι στον Ιησού. Ή έπρεπε να πιστέψουν σ’ Αυτόν και τις διακηρύξεις του, ή έπρεπε να Τον μισήσουν, συμφωνώντας μ’ εκείνους που σχεδίαζαν πώς να Τον σκοτώσουν. Δεν υπήρχε ενδιάμεση στάση, επειδή η μαρτυρία του Λάζαρου ήταν αδιάψευστη. Είχε πεθάνει και τώρα ζωντανός καθόταν μαζί με τον Ιησού στο τραπέζι. Η ζωή του έδειχνε στον Ιησού Χριστό. Όταν οι άνθρωποι έβλεπαν τον Λάζαρο, έρχονταν πρόσωπο με πρόσωπο με τον Ιησού Χριστό. Αυτό ακριβώς είναι που θέλει ο Θεός από εμάς – να είμαστε αδιάψευστοι μάρτυρες της δύναμης του Κυρίου Χριστού να ανασταίνει τους νεκρούς.
Εξαιτίας του Λάζαρου «πολλοί εκ των Ιουδαίων δι’ αυτόν υπήγαινον, και επίστευον εις τον Ιησούν» (εδ. 11). Αυτό ήταν ένα ζήτημα σπουδαίου ενδιαφέροντος για τους αρχιερείς, γι’ αυτό και «συνεβουλεύθησαν διά να θανατώσωσι και τον Λάζαρον» (εδ. 10). Την επόμενη ημέρα, που ο Ιησούς μπήκε θριαμβευτικά στην πόλη της Ιερουσαλήμ, ο κόσμος συζητούσε για το πώς ανέστησε τον Λάζαρο από τους νεκρούς (εδ. 17-18). Αλλά κι οι Φαρισαίοι μουρμούριζαν μεταξύ τους διότι όλος ο κόσμος ακολουθούσε τον Ιησού επειδή είχαν μάθει για την ιστορία του Λάζαρου (εδ. 19). Αυτή είναι μια ξεχωριστή μαρτυρία για έναν άνθρωπο που ούτε μια λέξη του δεν καταγράφτηκε στις Γραφές.
Μήπως αυτό σημαίνει πως κι εμείς δεν πρέπει να λέμε τίποτα για τον Ιησού; Οπωσδήποτε όχι! Μάλλον το σημείο είναι ότι αν οι ζωές μας είναι αληθινά μεταμορφωμένες από τον Ιησού Χριστό, τότε οτιδήποτε θα πούμε και θα κάνουμε θα είναι αποτελεσματικό στο να οδηγήσει άλλους στον Ιησού Χριστό. Όταν οι άνθρωποι συναντούν εμάς, θα έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τον Ιησού Χριστό. Επίσης σημαίνει ότι κι εμείς θα είμαστε αντικείμενο αμφισβήτησης. Θα δοκιμάσουμε μεγάλη αντίσταση από εκείνους που μισούν τον Χριστό.
Στο μέσο όλης της ταραχής και αμφισβήτησης, ο Λάζαρος καθόταν ήρεμος. Του έφτανε που ήταν «εις εκ των συγκαθημένων μετά του Ιησού» (εδ. 2). Αν και κάποιοι άνθρωποι τον μισούσαν και σχεδίαζαν πώς να τον σκοτώσουν, τίποτα δεν μας λέει ότι εκείνος φοβήθηκε. Δεν έψαξε κάποιο τρόπο για να γλυτώσει από τα χέρια εκείνων των ανθρώπων. Τι κακό είχε κάνει ώστε να φοβάται; Γνώριζε πως όλη του η ζωή ήταν στα χέρια του Κυρίου Ιησού. Αν και είχε γίνε αντικείμενο περιέργειας, δεν επιδίωξε φήμη ή αναγνώριση για τον εαυτό του. Ήταν απλά «εις εκ των συγκαθημένων». Δεν θεωρούσε τον εαυτό του μοναδικό. Γνώριζε πως ήταν ένας ανάμεσα σε όλους τους άλλους που ο Ιησούς Χριστός είχε αλλάξει τη ζωή τους.
Αλλά τι έκανε ο Λάζαρος, καθώς καθόταν εκεί; Περίμενε όπως κάποιος υπηρέτης μπροστά στον αφέντη του. Περίμενε ν’ ακούσει τη φωνή του Κυρίου Ιησού να τον καλεί, όπως είχε κάνει εκείνη την ημέρα που τον κάλεσε να βγει από τον τάφο. Ο Λάζαρος αγαπούσε τον Ιησού. Ακόμη και πριν πεθάνει, είχε μάθει και αγαπούσε τη φωνή του Κυρίου του. Έτσι, αν και τώρα ο Λάζαρος ήταν στη χάρη, περίμενε για τη φωνή του Κυρίου Ιησού να τον καλέσει από το θάνατο στη ζωή. Αυτή ήταν επίσης η ελπίδα και των αδελφών του (Ιωάν. 11/ια/24). Ενώ ο Λάζαρος καθόταν στο τραπέζι μαζί με τον Κύριο Ιησού, απλά συνέχιζε να περιμένει υπομονητικά ν’ ακούσει τη φωνή του Κυρίου του. Πόσο πρέπει ν’ απολάμβανε το να βρίσκεται μαζί με τους άλλους μαθητές του Ιησού Χριστού και να συζητά μαζί τους για όλα όσα είδαν και άκουσαν από τον Κύριό τους. Πρέπει ν’ απολάμβανε με την καρδιά του ν’ ακούει τα χαριτωμένα λόγια του Κυρίου καθώς υποστήριξε την αδελφή του, που μόλις πριν λίγο είχε χύσει το πολύτιμο μύρο στα πόδια του Ιησού. Ήταν ικανοποιημένος να περιμένει και να παρατηρεί. Ο Ψαλμωδός περιγράφει αυτή τη στάση: «Ιδού καθώς οι οφθαλμοί των δούλων ατενίζουσιν εις την χείρα των κυρίων αυτών, καθώς οι οφθαλμοί της δούλης εις την χείρα της κυρίας αυτής, ούτως οι οφθαλμοί ημών προς Κύριον τον Θεόν ημών, εωσού ελεήση ημάς» (123/ρκγ/2).
Μακάρι αυτό να συμβαίνει και μ’ εμάς! Είθε να είμαστε εκείνοι που καθημερινά θα περιμένουμε και θα προσέχουμε στην παρουσία Του – ακούγοντας τη φωνή Του, παρατηρώντας τους τρόπους Του, υπακούοντας τις προτροπές Του και απολαμβάνοντας την κοινωνία μ’ εκείνους που αγαπούν τον Ιησού. Καθώς καθημερινά θα ζούμε μ’ αυτό τον τρόπο, η ήσυχη ζωή μας θα είναι μια ηχηρή μαρτυρία για τα θαυμαστά έργα του Ιησού Χριστού μέσα μας. Με τον τρόπο αυτό, θα είμαστε όπως ένας φάρος που οδηγεί τους άλλους να πιστέψουν και ν’ ακολουθήσουν τον Ιησού Χριστό.
Άρθρο του G. Halverson στο περιοδικό «Torch & Testimony».
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ