ΛΙΓΑ ΑΚΟΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑ ΣΤΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ

Οπωσδήποτε, η αντίθεση αυτή δεν σημαίνει ότι κάποιοι φοβούνται να δηλώσουν την χριστιανική τους πίστη. Αυτό δεν φαίνεται από τα χαρτιά αλλά είναι -πρέπει να είναι- αυταπόδεικτο από τα έργα και τη ζωή τους.

Εντούτοις, για να είμαστε δίκαιοι προς όλες τις κατευθύνσεις, πρέπει να σημειώσουμε μια πραγματικότητα: Πως όλοι εκείνοι που σήμερα κόπτονται για την μη αναγραφή του θρησκεύματος και για την θρησκευτική ελευθερία, έχουν ιστορία σημαδεμένη με διάφορες εκδηλώσεις μισαλλοδοξίας.

Ποιος μπορεί να λησμονήσει τη σφαγή της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου, όταν οι Ρωμαιοκαθολικοί έπνιξαν τη Γαλλία στο αίμα των Διαμαρτυρόμενων Ουγενότων, ή την επιβολή στη Γενεύη της Ελβετίας θεοκρατικού καθεστώτος από τον Καλβίνο, ή τους εσωτερικούς διωγμούς των Μαρτύρων της ``Σκοπιάς'', ή τους αναγκαστικούς εξισλαμισμούς ολόκληρων χριστιανικών περιφερειών από τους Τούρκους κατακτητές, ή τη μέχρι σήμερα απόλυτη απαγόρευση από τη μουσουλμανική Σαουδική Αραβία απέναντι σε όλες τις άλλες θρησκείες, καθώς και τις πρόσφατες σφαγές χριστιανών στο Σουδάν, τις Φιλιππίνες και αλλού, όπως και τους διωγμούς που υπέστησαν οι πιστοί διαφόρων θρησκειών και δογμάτων από ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως ήταν τα άθεα κομμουνιστικά στην Ανατολική Ευρώπη και οι Ρωμαιοκαθολικές δικτατορίες της Νότιας Αμερικής, της Ισπανίας κ.λπ.;

Με αξιοσημείωτη ειλικρίνεια ο Ρωμαιοκαθολικός π. Κοντίδης Θ. έγραψε στο περιοδικό ``Ανοιχτοί Ορίζοντες’’, που εκδίδεται από το τάγμα των Ιησουϊτών (Οκτώβριος 2000, σελ. 4-6), τα εξής:

``(...) Για καμιά Εκκλησία αυτή η αλλαγή δεν ήταν εύκολη. Ούτε για την Καθολική ούτε για τη Διαμαρτυρόμενη. Το τέλος της χριστιανικής κοινωνίας φάνταζε σαν καταστροφή και προδοσία. Σε όλο το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα η Καθολική Εκκλησία ήταν αντίθετη στο δημοκρατικό Κράτος που έβαζε στο ίδιο επίπεδο την Εκκλησία και άλλους οργανισμούς μέσα στην κοινωνία. Αντέδρασε λοιπόν με όλα της τα μέσα. Δεν μπόρεσε όμως να σταματήσει την εξέλιξη και την εμπέδωση της πλουραλιστικής κοινωνίας και του φιλελεύθερου δημοκρατικού Κράτους. Αφού κόπασαν τα δάκρυα και οι οδυρμοί τής Εκκλησίας για την αλλαγή αυτή, αντιλήφθηκε πως δεν ήταν όλα άσχημα στη νέα κατάσταση.

``Δεν είχε εξ ορισμού και αυτομάτως όλο το λαό μαζί της, αλλά είχε αυτούς που στην πραγματικότητα πάντα είχε, δηλαδή όσους πίστευαν. Δεν είχε τη δυνατότητα να ελέγχει το Κράτος, αλλά εφόσον είχε την ελευθερία να κινείται μέσα στην κοινωνία με το λόγο και τη μαρτυρία της, είχε το πιο σημαντικό. Ανακάλυψε πως η απόσταση από την εξουσία του Κράτους τής έδινε περισσότερη αξιοπιστία.

``Έτσι η Καθολική Εκκλησία συμφιλιώθηκε με το δημοκρατικό Κράτος και τη νέα της θέση μέσα σε μια πολύμορφη κοινωνία. Σήμερα κανείς δε σκέφτεται να επιστρέψει στην παλιά κατάσταση. (...)’’

Κάποια στιγμή θα καταλάβει και η Ελληνική Εκκλησία πως ο χωρισμός της από το Κράτος θα είναι ό,τι καλύτερο για εκείνη, στο μεταξύ όμως πρέπει να δαμαστεί το πείσμα των ιεραρχών.

	"ΑΝΟΗΤΑ ΚΑΙ ΑΤΟΠΑ"

Στην εφημερίδα ``Εστία'' δημοσιεύτηκε (30-5-2000) σχόλιο της κ. Αλ. Στεφανοπούλου, με τον παραπάνω τίτλο, που μεταξύ άλλων έγραφε:

``(...) Ελέχθησαν μερικά ανόητα, αλλά ελέχθησαν και μερικά άτοπα, μερικά προσβλητικά, που δεν μας τιμούν όχι μόνο ως ορθοδόξους χριστιανούς, όχι μόνο ως Έλληνες αλλά και ως ανθρώπους. Ένα από τα ανόητα ήταν και το επιχείρημα, ότι αν πεθάνει κάποιος και δεν αναγράφεται το θρήσκευμά του στην αστυνομική του ταυτότητα, πώς θα ξέρουμε σύμφωνα με ποια θρησκεία θα τον θάψουμε;

``Προφανώς, λοιπόν, ο εν λόγω νεκρός θα πρέπει να είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει συγγενείς, που δεν έχει φίλους, που δεν έχει γείτονες. (...) Αλλά αν υπάρχουν ακόμη άνθρωποι των σπηλαίων, που χορεύουν με τους λύκους και τις αρκούδες, μάλλον δεν θα πρέπει να έχουν πληροφορηθεί ότι οι σημερινοί πολίτες έχουν αστυνομικές ταυτότητες και εκλογικά βιβλιάρια. Τώρα, αν τύχη και θάψουμε και ένα άνθρωπο των σπηλαίων σύμφωνα με το ορθόδοξο δόγμα, δεν χάλασε και ο κόσμος, ούτε θα θυμώσει ο Θεός για την παρατυπία (...)’’

• Ο δημοσιογράφος Βασίλης Ραφαηλίδης ήταν από τους πιο αντίθρησκους και αντίχριστους Έλληνες, που δεν έχανε ευκαιρία σε έντυπα και τηλεοράσεις να δηλώνει τη θέση του - κι αυτό βέβαια ήταν δικαίωμά του. Ως φαίνεται, όμως, στην ταυτότητά του έγραφε ``Χριστιανός Ορθόδοξος’’, γι’ αυτό και όταν πέθανε, έσπευσε να τον κηδέψει με όλες τις τιμές και με ορθόδοξη κηδεία ο Πρωτοπρεσβύτερος (και Καθηγητής Πανεπιστημίου) κ. Γεώργιος Μεταλλινός...

• Ο Λέων Αυδής ήταν πολιτικός της αριστεράς και υποψήφιος Δήμαρχος της Αθήνας. Για να θέλει να γίνει Δήμαρχος ο μακαρίτης, προφανώς η ταυτότητά του θα έγραφε (συμπεραίνουμε) ``Χριστιανός Ορθόδοξος’’. Όμως ήταν ο πρώτος που είχε την "πολυτέλεια" να μη του γίνει θρησκευτική κηδεία -αφού ο άνθρωπος δεν πίστευε σ’ αυτά- και να ταφή χωρίς παπάδες και λιβανιστήρια.

• Ένα ``αβάπτιστο’’ μικρό παιδάκι σκοτώθηκε στη Μακεδονία, πέφτοντας από τα χέρια της μητέρας του. Το τραγικό δυστύχημα ακολούθησε άλλο πλήγμα προς την οικογένεια, όταν ο παπα-Γιώργης του χωριού αρνήθηκε να το κηδέψει ``χριστιανικά'' επειδή -όπως δήλωσε ο ίδιος στις τηλεοράσεις- δεν μπορούσε να προσευχηθεί γι’ αυτό, "αφού δεν είχε όνομα" και δεν γνώριζε πώς να το συστήσει στον ελεήμονα Θεό...

* Δεν είναι μυστικό ότι οι Έλληνες δεν είναι ίσοι ούτε μετά το θάνατό τους. Για το τραγικό παιδάκι -και ύστερα από τη δημοσιότητα που δόθηκε στα ΜΜΕ- χρειάστηκε να δοθεί κάποια ``λύση'' με επέμβαση της διοικούσας Εκκλησίας, όμως ο άθεος Ραφαηλίδης δεν είχε πρόβλημα, επειδή είχε φίλο του τον π. Μεταλλινό...

 

	ΕΙΣΑΙ Ο,ΤΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ;...

 

Στη χώρα μας, όπου ο καθένας είναι ``ό,τι δηλώσει'’, οι περί θρησκεύματος εγγραφές και υπογραφές, δεν αποδεικνύουν απολύτως τίποτα. Κανείς δε γίνεται ``χριστιανός’’ -ή οτιδήποτε άλλο- απλά και μόνο επειδή άλλοι του προσέδωσαν αυτή την ιδιότητα με το να γράψουν σ' ένα χαρτί κάποιο επίθετο. Είναι για τούτο που είμαστε εντελώς αντίθετοι με την υποχρεωτική ή προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Επίσης δεν πιστεύουμε στο ``δημοψήφισμα’’ που διεξάγει η Εκκλησία για να αναγκάσει την πολιτεία να υποκύψει στις απαιτήσεις της, δεν πιστεύουμε στην αξία και την αξιοπιστία του. Δεν είναι δυνατόν να ορίζουν τους νόμους ενός σοβαρού κράτους οι παππούδες από τα διάφορα ΚΑΠΗ που - επηρεαζόμενοι ο ένας από τον άλλο και προκειμένου να εξασφαλίσουν ``καλή ψυχή’’- σπεύδουν να τα έχουν καλά με τον παπά της ενορίας.

	ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΑΡΙΑΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;

Αλλά υπάρχει και ένας άλλος λόγος για τον οποίο όλοι θα έπρεπε να είναι επιφυλακτικοί με αυτό το ``δημοψήφισμα’’, επειδή -χωρίς ασφαλώς να το κάνουν επίτηδες- οι ιεράρχες κινδυνεύουν άλλη μια φορά να ωφελήσουν τους Τούρκους. Βλέπετε, οι μόνοι ετερόδοξοι -μάλλον ετερόθρησκοι- που δέχτηκαν να συμμετέχουν στη διαδικασία συγκέντρωσης υπογραφών, ήταν οι Μουσουλμάνοι της Θράκης, προφανώς εξυπηρετώντας την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας για τις μελλοντικές της επεκτατικές βλέψεις στα ελληνικά εδάφη.

Δεν ξέρουμε τι θα γίνει τελικά, όμως ``το γινάτι βγάζει μάτι’’, όπως λέει ο λαός, και όλη αυτή η ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα γινάτι, αν ``θα περάσει’’ του Αρχιεπισκόπου ή του Πρωθυπουργού...

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ