``Εγώ θέλω σοι δώσει τον μισθόν σου''

Μητέρες που εργάζονται στην αγορά ή Μητέρες που εργάζονται στο σπίτι;

Τα άκουσα πριν να τα δω. Καθώς βάδιζα στο πάρκο που είναι κοντά στο σπίτι μας, η ησυχία του ανοιξιάτικου πρωινού διακόπηκε ξαφνικά από τα δυνατά κλάματα ενός παιδιού. Ανάμεσα στα κλάματα μπορούσα ν' ακούσω τη λέξη ``Μαμά'', καθώς και τις καθησυχαστικές φωνές κάποιου ενήλικα. Έστριψα πίσω από τους θάμνους και είδα τρία ενήλικα άτομα, ένα στην αρχή, ένα στη μέση και ένα στο τέλος μιας σειράς από δεκαπέντε ή περισσότερα παιδάκια προσχολικής ηλικίας.

Αυτά τα παιδάκια (κανένα δεν έμοιαζε μεγαλύτερο από τεσσάρων ή πέντε ετών) -τρόφιμοι ενός από τους πολλούς παιδικούς σταθμούς που υπάρχουν στην πόλη μας- πήγαιναν περίπατο μαζί με τους ενήλικες που είχαν προσληφθεί για να τα φροντίζουν. Εκτός από την συνομιλία που είχαν μερικά παιδιά μεταξύ τους, οι ενήλικες μιλούσαν ελάχιστα με τα μικρά και μόνο όταν υπήρχε ανάγκη να τους δώσουν κάποια εντολή.

Ένα μικρό παιδάκι στο τέλος της σειράς -προφανώς εκείνο που έκλαιγε- ήταν η εικόνα της απόλυτης δυστυχίας, καθώς προσπαθούσε να ξεφύγει από το χέρι του ατόμου που το κρατούσε. Και εκείνος και το παιδί έμοιαζαν τόσο δυσαρεστημένοι ο ένας από τον άλλο.

Περνώντας πλάι από τον πρώτο συνοδό χαμογέλασα και είπα: ``Καλημέρα'' - για να εισπράξω ένα ανέκφραστο σιωπηλό νεύμα. Ο δεύτερος -το ίδιο σιωπηλός- κατάφερε να σχηματίσει ένα στιγμιαίο χαμόγελο. Ο τελευταίος, απασχολημένος με το δυστυχισμένο παιδί που έκλαιγε, ούτε καν σήκωσε τα μάτια του.

Αυτή η εμπειρία με έκανε να προσέξω κάποιες σκληρές αλήθειες που σχετίζονται με τα προβλήματα των εργαζόμενων μητέρων - εκείνων που εργάζονται με πλήρη απασχόληση, που αναγκάζoνται να βρίσκονται μακριά από το σπίτι, μακριά από την οικογένειά τους. Αν και υπάρχουν πολλές άλλες απόψεις, ας σκεφτούμε τρεις από αυτές.

``Λάβε το παιδίον τούτο, και θήλασόν μοι αυτό, και εγώ θέλω σοι δώσει τον μισθόν σου'' (Έξοδ. 2/β/9).

Η πρώτη αλήθεια είναι ότι ένα παιδί έχει μεγάλη ανάγκη από καθημερινή, συνεχή επαφή με την αγάπη και φροντίδα της μητέρας του.

Μια γυναίκα που εργάζεται στην αγορά, συχνά δεν είναι σε θέση να βρίσκεται κοντά στο παιδί της. Δεν μπορεί να του προσφέρει την ανατροφή και την αγάπη τότε που το παιδί της τη χρειάζεται περισσότερο. Πέντε μέρες την εβδομάδα, οκτώ και περισσότερες ώρες κάθε μέρα, τα παιδιά που συνάντησα στο πάρκο είχαν στερηθεί τη ζωτική επαφή με τη μητέρα τους.

Μια γυναίκα που εργάζεται στο σπίτι της, μέσα στο χώρο της οικογένειας, είναι πάντα κοντά στο παιδί της. Το θεϊκό πρότυπο βρίσκεται στην Επιστολή προς Εβραίους, ``Ας πλησιάζωμεν λοιπόν μετά παρρησίας εις τον θρόνον της χάριτος, διά να λάβωμεν έλεος, και να εύρωμεν χάριν προς βοήθειαν εν καιρώ χρείας'' (4/δ/16). Εμείς απολαμβάνουμε ανεμπόδιστη πρόσβαση στην παρουσία του Θεού μας. Γιατί πρέπει οι χριστιανοί γονείς να παρέχουν στα παιδιά τους μικρότερες δυνατότητες;

``Λάβε το παιδίον τούτο, και θήλασόν μοι αυτό, και εγώ θέλω σοι δώσει τον μισθόν σου'' (Έξοδ. 2/β/9).

``Εστάθημεν γλυκείς εν τω μέσω υμών, καθώς η τροφός περιθάλπει τα εαυτής τέκνα'' (Α' Θεσ. 2/β/7).

Η δεύτερη αλήθεια είναι πως ένας ενήλικας που εργάζεται στον παιδικό σταθμό με κύριο ενδιαφέρον να κερδίσει το μεροκάματό του, είναι πολύ φτωχό υποκατάστατο στη θέση μια σωστής μάνας. Όσο κι αν απολαμβάνει τα καθήκοντά του, ή όσο πολύ κι αν αγαπά τα παιδιά, δε μπορεί ν' αναπληρώσει το κενό που αφήνει στην καρδιά του παιδιού η απουσία της μάνας του.

``Παιδίον απολελυμένον καταισχύνει την μητέρα αυτού'' (Παρ. 29/κθ/15) (Η ΝΔΜ αποδίδει: ``Το παιδί που αφήνεται ανεξέλεγκτο, κάνει τη μάνα του να ντρέπεται γι' αυτό'').

Μια τρίτη αλήθεια είναι ότι η κάθε μητέρα έχει ένα ελάχιστο ορισμένο χρόνο για να μεγαλώσει τα παιδιά της. (Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τους πατέρες.) Πολύ γρήγορα τα παιδιά μεγαλώνουν, φεύγουν από το σπίτι και μαζί τους χάνεται το ανεκτίμητο προνόμιο και η ευκαιρία της μητρότητας.

``Αι νεώτεραι να υπανδρεύωνται, να τεκνοποιώσι, να κυβερνώσιν οίκον'' (Α' Τιμ. 5/ε/14).

``Αι σοφαί γυναίκες οικοδομούσι τον οίκον αυτών^ η δε άφρων κατασκάπτει αυτόν διά των χειρών αυτής'' (Παρ. 14/ιδ/1).

``Τα τέκνα αυτής σηκόνονται και μακαρίζουσιν αυτήν'' (Παρ. 31/λα/28).

Πριν από σαράντα χρόνια, στα χρόνια που ήμουν έφηβος, ο ``ψυχρός πόλεμος'' ανάμεσα σε ανατολή και δύση βρισκόταν στο αποκορύφωμά του. Θυμάμαι που άκουγα προειδοποιήσεις ότι ο κομμουνισμός ήταν αποφασισμένος να καταστρέψει την παραδοσιακή οικογένεια και τις αρχές της δυτικής κοινωνίας.

Οι κοινωνίες της ελεύθερης αγοράς ήταν έτοιμες να καταδικάσουν ένα πολιτικό σύστημα, όπου το κράτος χώριζε τα παιδιά από τους γονείς τους και τα έβαζε σε κρατικούς βρεφικούς και παιδικούς σταθμούς. Ο προφανής σκοπός αυτής της πρακτικής ήταν διπλός: (α) Η πολιτική προπαγάνδα και (β) Η δυνατότητα και για τους δύο γονείς να εργάζονται για το κράτος! Το λυπηρό αποτέλεσμα ήταν ότι το κομμουνιστικό κράτος γινόταν μητριά για το κάθε παιδί.

Ο Λένιν (ένας από τους ιδρυτές του κομμουνιστικού συστήματος) αναφέρεται ότι είπε: ``Δώστε μου τα παιδιά σας τα πρώτα πέντε χρόνια τους, και ύστερα μπορείτε να τα πάρετε πίσω - θα τα έχω κάνει κομμουνιστές για όλη τους τη ζωή''. Αν ένας άθεος πολιτικός κατάλαβε την αξία των πρώτων ετών της ζωής ενός παιδιού, πώς γίνεται να μην την καταλαβαίνουν τόσες μητέρες που εργάζονται στην αγορά σήμερα;

Τώρα -που ο κομμουνισμός έπαψε να απειλεί το δυτικό κόσμο- απορούμε, Ποιος ή Τι στον κόσμο στερεί από τα παιδιά (όπως εκείνα που συνάντησα στο πάρκο) την καθημερινή ανατροφή, και αγάπη της μητέρας τους;

Η απάντηση, προς θλίψη και ντροπή μας, είναι ότι ο "θεός" του καταναλωτισμού έχει κυριεύσει τις καρδιές των ανθρώπων. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί αυτό το είδωλο για να καταφέρει ό,τι δεν μπόρεσε μέσω του κομμουνισμού - το χωρισμό των μανάδων από τα βρέφη και τα μικρά παιδιά τους.

Αντί να τα θυσιάζουμε μέσω της φιλοσοφίας των Στοϊκών (Πράξ. 17/ιζ/18) όπως γινόταν στο κομμουνιστικό σύστημα, τώρα τα θυσιάζουμε στο χρυσό είδωλο του καταναλωτισμού μέσω της φιλοσοφίας των Επικουρίων παραχαϊδεύοντάς τα.

Στον προφήτη Ιερεμία διαβάζουμε ότι ο αγαπημένος λαός του Θεού ταυτίστηκε τόσο πολύ με τα είδωλα των εθνικών ώστε ``Ωκοδόμησαν τους υψηλούς τόπους του Βάαλ (...) διά να διαβιβάσωσι τους υιούς αυτών και τας θυγατέρας αυτών διά του πυρός εις τον Μολόχ'' (32/λβ/35).

Είναι ασύλληπτη για το ανθρώπινο μυαλό αυτή η φοβερή πρακτική όμως έχει καταγραφεί στη Βίβλο για να μαθαίνουμε και να προειδοποιούμαστε.

Ανατριχιάζουμε σκεπτόμενοι πώς αυτοί οι γονείς μπορούσαν να πετούν τα αβοήθητα παιδάκια τους στη φωτιά των θυσιών στον Μολόχ. Όμως σήμερα βλέπουμε την ίδια αδιαφορία για τα παιδιά που ηθικά προσφέρονται στον θεό του καταναλωτισμού.

Ω! καλοί μου γονείς -και ιδιαίτερα απευθύνομαι στις αγαπημένες μάνες που έχουν προορισμό να οδηγούν τα σπιτικά τους- μην επιτρέπετε στις καρδιές σας να σκληρύνουν από την απληστία και την επιθυμία ``του παρόντος πονηρού αιώνος''! (Γαλ. 1/α/4). Είναι πολύ καλύτερο να θυσιάσετε την ευκαιρία να κερδίζετε περισσότερα πράγματα, παρά να θυσιάσετε τα πολύτιμα ``αρνάκια'' σας ακολουθώντας την ασεβή φιλοσοφία του εγωιστικού υλισμού.

``Όστις σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, συμφέρει εις αυτόν να κρεμασθή μύλου πέτρα επί τον τράχηλον αυτού, και να καταποντισθή εις το πέλαγος της θαλάσσης'' (Ματθ. 18/ιη/6).

Οπωσδήποτε, υπάρχουν και άλλες αλήθειες που πρέπει να ληφθούν υπόψη προκειμένου να υπάρξει ισορροπία με τα προηγούμενα σχόλιά μας, επειδή πρέπει να είμαστε ``συνετοί εις την γνώσιν των καιρών'' (Α' Χρον. 12/ιβ/32) και οι καιροί που ζούμε σήμερα δημιουργούν περίπλοκες οικογενειακές καταστάσεις. Ένας κατάλογος κανόνων φτιαγμένος από άντρα θα είναι οπωσδήποτε ελλιπής.

Ας λάβουμε υπόψη μας, για παράδειγμα, τον αστρονομικό αριθμό οικογενειών με ένα γονέα που υπάρχει στις λεγόμενες χριστιανικές χώρες. Καθώς είναι υποχρεωμένος να εξασφαλίζει τα προς το ζην, ένας χριστιανός γονέας ίσως δεν είναι σε θέση να δαπανά όσο χρόνο θα ήθελε να βρίσκεται με το παιδί του. Πόσο παρηγορητικό θα είναι όταν γνωρίζουμε ότι ``μεγαλητέραν χάριν δίδει ο Θεός'', ο Πατέρας μας, που γνωρίζει τέλεια την κάθε περίσταση (Ιάκ. 4/δ/6). Ο γονιός που ζει σε μια τέτοια ανώμαλη κατάσταση, μπορεί κι αυτός να βαδίζει προς τη δόξα, προσμένοντας τις ευλογίες του Θεού.

Ο Θεός υπόσχεται να δίνει την αναγκαία σοφία για κάθε περίσταση της ζωής, χωρίς να μας ονειδίζει (Ιάκ. 1/α/5). Ας προχωρούμε σε στενή επικοινωνία μ' Εκείνον που είναι τέλειος σε αγάπη, τρυφερότητα και συμπάθεια.

Υπάρχουν, αναμφίβολα, πολλές άλλες οικογενειακές καταστάσεις, όπως αρρώστιες, απρόσμενα χρέη, αλλαγή στις συνθήκες της εργασίας, όπως και ανάγκες για εκπαίδευση και μετεκπαίδευση, που δημιουργούν άμεση ανάγκη για ένα παιδικό σταθμό. Όμως σε όλα αυτά, Εκείνος ``όστις απ' αρχής αναγγέλλει το τέλος'' (Ησ. 46/μς/10) είναι η παντοτινή και αστείρευτη πηγή μας.

``Ιδού, εγώ είμαι Κύριος ο Θεός πάσης σαρκός^ είναι τι πράγμα δύσκολον εις εμέ;'' (Ιερ. 32/λβ/27).

Η ευσεβής μητέρα που μένει στο σπίτι, μεγαλώνοντας τα παιδιά της για τη δόξα του Κυρίου, θα έχει κατορθώσει ένα έργο πολύ μεγαλύτερης δυσκολίας, που χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη ικανότητα και επιδεξιότητα, από κάθε άλλο επάγγελμα. Αν και η μητρότητα δεν έχει το αντίστοιχό της σε δυσκολία, προκλήσεις και απαιτήσεις, η μάνα που σέβεται τον Θεό και ενεργεί με πίστη και υπακοή, θα βρει την αναγκαία χάρη και σοφία για να το επιτελέσει σωστά.

``Με έβαλον φύλακα εις τους αμπελώνας^ τον ίδιον μου αμπελώνα όμως δεν εφύλαξα''

(Άσμα Ασμάτων 1/α/6)