`` και τα δαιμόνια πιστεύουν... ''

Πιστεύω... αλλά πώς;

Πολλοί είναι εκείνοι που ``πιστεύουν'' σήμερα. Άλλοι χρησιμοποιούν τον όρο ``θρησκεύουν''. Αλλά είναι τόσο απλά τα πράγματα με την ΠΙΣΤΗ; Τελικά ανάγεται στον καθένα να λέει και να κάνει ό,τι θέλει ή όπως καταλαβαίνει; Οι απλές σκέψεις που ακολουθούν, δίνουν μια καθαρότερη όραση στο ζήτημα.

1. Πιστεύω με τον τρόπο μου!

``Πιστεύω με τον τρόπο μου'', ακούμε συχνά να λένε. ``Έχω τη θρησκεία μου''. Είναι μια εύκολη απάντηση για ν' αποφεύγουν τα καίρια ερωτήματα. Ο άνθρωπος εφευρίσκει μια προσωπική θρησκεία που δεν τον ενοχλεί πολύ, που τον βολεύει περισσότερο. Έτσι και ο Άιχμαν, ο εγκληματίας πολέμου των ναζί, έλεγε ότι πίστευε σ' έναν Θεό ``που δεν κατέκρινε την αμαρτία και δεν καταδίκαζε κανέναν'', έναν Θεό που ήταν επιεικής με τον φόνο, κατά κάποιο τρόπο. Δεν είναι όμως πολύ επικίνδυνο να στηριζόμαστε στις δικές μας σκέψεις, χωρίς να προσπαθούμε να μάθουμε τι λέει γι' αυτά ο Θεός;

Ο Κάιν και ο Άβελ ήταν δύο αδέλφια που πίστευαν στον Θεό. Και τα δύο ήθελαν να Τον λατρεύσουν. Ο Άβελ προσφέρει αρνιά από το ποίμνιό του. Ο Κάιν πλησιάζει τον Θεό με ``τον τρόπο του'', με καρπούς από τον κήπο του, χωρίς αμφιβολία τους καλύτερους, που ο ίδιος είχε καλλιεργήσει. Εντούτοις ο Θεός δεν δέχεται την προσφορά του. Η μόνη ευάρεστη θυσία ήταν ένα αρνί που ανάγγελλε εκ των προτέρων ``τον αμνόν του Θεού που αίρει την αμαρτία του κόσμου'' (Ιωάν. 1/α/29). Τον Ιησού που προσφέρθηκε για τη σωτηρία των ανθρώπων.

Τι θα σκεπτόσαστε για κάποιον που ζητά ακρόαση από έναν αρχηγό κράτους, χωρίς να σεβαστεί το πρωτόκολλο; Θα γίνει δεκτός; Έτσι ο Θεός απαιτεί να σεβόμαστε το πρωτόκολλο που μας το έκανε γνωστό με την Αγία Γραφή. Και τι λέει; Δεν υπάρχει παρά μόνο ένας τρόπος να Τον πλησιάσουμε: όχι με τα έργα μας, όσο καλά κι αν είναι, αλλά διά του Υιού Του, Ιησού Χριστού. ``Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ειμή δι' εμού'', δήλωσε ο Ιησούς (Ιωάν. 14/ιδ/6).

2. Πιστεύω αλλά δεν κάνω πρακτική

``Είμαι ένας πιστός αλλά δεν κάνω πρακτική''', ακούμε να λένε μερικοί! Τι θα σκεφτόμαστε για κάποιον που θα έλεγε: ``Είμαι πιανίστας αλλά δεν κάνω πρακτική''. Αυτή η δήλωση αποδεικνύει ότι δεν είναι πιανίστας! Κι ένας πιστός που δεν πραγματοποιεί την πίστη δεν είναι ένας πιστός. Διότι ``η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρά'' (Ιάκ. 2/β/26).

Αλλά τι σημαίνει ``κάνω πρακτική''; Μήπως είναι να πηγαίνω πολλές φορές το χρόνο στην Εκκλησία; Να σέβομαι μερικούς τύπους ή μερικές παραδόσεις, να εκπληρώνω όλα τα θρησκευτικά καθήκοντα που επιβάλλονται; Όχι! Είναι να έχω μια προσωπική σχέση με τον Ιησού Χριστό. Η πίστη είναι να πιστεύω αυτό που λέει ο Θεός για το παρελθόν μου, το παρόν μου και το μέλλον μου, να δέχομαι όλους τους λόγους Του με πλήρη εμπιστοσύνη και να ενεργώ ανάλογα. Η πίστη και τα έργα της πίστεως είναι αχώριστα. Η ζωή κοντά στον Ιησού, αρχίζει με μια αληθινή συνάντηση μαζί Του. Συγκεκριμένα, πραγματοποιείται με τη μελέτη της Αγίας Γραφής, την προσευχή και την επιθυμία να συγκεντρώνεται κανείς μαζί με άλλους Χριστιανούς. Χαρακτηρίζεται από το να θέλει κανείς να μοιράζεται τα αγαθά του με τους άλλους, την επιθυμία να μιλάει σε όλους για τον Ιησού Χριστό και να υπακούει ελεύθερα σ' ό,τι του ζητά.

Το Ευαγγέλιο λέει ότι ``το δένδρο γνωρίζεται από τον καρπό του'' (Ματθ. 12/ιβ/33). ``Παν δένδρον καλόν κάμνει καλούς καρπούς, το δε σαπρόν δένδρον, κάμνει κακούς καρπούς'' (Ματθ. 7/ζ/17). Καθένας πρέπει να θέσει στον εαυτό του το ερώτημα: Είμαι ένα καλό δένδρο, ή ένα κακό; Είμαι ένας αληθινός πιστός, ή μου λείπει αυτός ο ζωτικός δεσμός με τον Χριστό;

3. Πιστεύω και βλέπω

``Είμαι όπως ο άπιστος Θωμάς, πιστεύω μόνο ό,τι βλέπω''. Όταν λέγονται αυτά, ακόμα και μ' ένα ύφος αστειότητας, είναι λόγια ανόητα, ακόμα κι επικίνδυνα. Μήπως θ' αρνηθούμε την ύπαρξη των ιών ή του ατόμου επειδή δεν τα βλέπουμε; Ή την ιστορική αλήθεια της ύπαρξης του Μ. Αλεξάνδρου ή του Ιησού Χριστού επειδή δεν τους συναντήσαμε; Γνωρίζουμε, βέβαια, ότι ο Θωμάς, αρνούμενος να πιστέψει ότι τον αναστημένο Χριστό τον είχαν δει οι μαθητές, απατήθηκε. Συνήλθε όμως μετά την σκέψη της απιστίας του και φώναξε παρουσία του Ιησού: ``Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!'' Εάν είμαστε κι εμείς όπως ο Θωμάς, επίσης απατώμεθα.

Ας ανοίξουμε τα μάτια και ας θαυμάσουμε τον Θεό στην δημιουργία Του, διότι οι αόρατες τελειότητές Του, η αιώνια δύναμή Του και η θεότητά Του είναι ορατές μέσα στη φύση (Ρωμ. 1/α/20): ένα ηλιοβασίλεμα, ο έναστρος ουρανός, ο υπέροχος μηχανισμός του οφθαλμού, η αρμονία των φυσικών νόμων...

Ο Θεός αποκαλύπτεται επίσης στη συνείδησή μας, που καθένας μας ακούει τη φωνή της, ιδιαίτερα όταν έχει φερθεί άσχημα. Βέβαια είναι δυνατόν να μην αφήνουμε ν' ακούγεται μέσα μας αυτή η φωνή και να σκληρύνεται αυτή η φυσική αίσθηση. Ο Θεός φανερώνεται μέσω των εντολών Του και των απαντήσεων του Λόγου Του. Ας διαβάζουμε τη Γραφή, ιδιαίτερα τα Ευαγγέλια, που είναι οι μαρτυρίες εκείνων που είδαν και άγγιξαν τον Ιησού. Διότι ο Θεός αποκαλύφθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού που είπε: ``Όστις είδεν εμέ είδε τον Πατέρα'' (Ιωάν. 14/ιδ/9).